1944 ஆகஸ்ட் 27: சேலத்தில் நீதிக் கட்சி திராவிடர் கழகமானது
தனது பதினாறாவது மாநாட்டில் கட்சி பிரிட்டிஷ் பட்டங்கள், சாதிப் பின்னொட்டுகள், தேர்தல் அரசியல் ஆகியவற்றைத் துறந்து புதிய பெயரை ஏற்றது. மாற்றத்தை ஏற்காத ஒரு பிரிவு 1952-இல் கடைசித் தேர்தலில் போட்டியிட்டது.
1940களின் தொடக்கத்தில், பதின்மூன்று ஆண்டுகள் சென்னையை ஆண்ட அமைப்பின் நிழலாக நீதிக் கட்சி மாறியிருந்தது. 1937 தேர்தலில் படுதோல்வி அடைந்திருந்தது; பெரியாரின் தலைமையில் இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்துக்கும் தனி திராவிட நாடு கோரிக்கைக்குமான கருவியாகியிருந்தது.
பிளவுபட்ட கட்சி
விளக்கம்
அனைவரும் மாற்றத்தை ஏற்கவில்லை. ‘தி சண்டே அப்சர்வர்’ ஆசிரியர் பி. பாலசுப்பிரமணியன், ஆர். கே. சண்முகம் செட்டியார், பி. டி. ராஜன், ஏ. பி. பாத்ரோ உள்ளிட்ட தலைவர்கள் பெரியாரை அகற்ற முயன்றனர். 1943 டிசம்பர் 27 அன்று அவர்கள் செயற்குழுவைக் கூட்டி, 1940-க்குப் பின் ஆண்டு மாநாட்டை நடத்தவில்லை எனப் பெரியாரை விமர்சித்தனர். பெரியார் மாநாட்டைக் கூட்டிப் பதிலளித்தார்.
சேலம் தீர்மானங்கள்
1944 ஆகஸ்ட் 27 அன்று கட்சியின் பதினாறாவது ஆண்டு மாநாடு சேலத்தில் கூடியது; பெரியார் ஆதரவு அணி கட்டுப்பாட்டைக் கைப்பற்றியது. ராவ் பகதூர், திவான் பகதூர் போன்ற பிரிட்டிஷ் பட்டங்களைத் துறக்கவும், பெயர்களிலிருந்து சாதிப் பின்னொட்டுகளை நீக்கவும், நியமனப் பதவிகளை ராஜினாமா செய்யவும் உறுப்பினர்களைத் தீர்மானங்கள் கட்டாயப்படுத்தின. கட்சி புதிய பெயரை ஏற்றது: திராவிடர் கழகம். தீர்மானங்களை நிறைவேற்றுவதில் முக்கியப் பங்காற்றிய சி. என். அண்ணாதுரை பொதுச் செயலாளரானார்.
பெரியார் அமைப்பைத் தேர்தல் அரசியலிலிருந்து விலக்கி, சமூகச் சீர்திருத்த இயக்கமாக மாற்றினார். அவரது காரணத்தை விக்கிப்பீடியா பதிவு செய்கிறது:
மூலம் (ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில், விக்கிப்பீடியாவில் மேற்கோள்): பெரியார், தேர்தல் அரசியலிலிருந்து விலகியது குறித்து"If we obtain social self-respect, political self-respect is bound to follow"
பின்னர் நடந்தது
(பொருள்: சமூகச் சுயமரியாதையைப் பெற்றால், அரசியல் சுயமரியாதை தானாகப் பின்தொடரும்.) பெரும்பாலான உறுப்பினர்கள் திராவிடர் கழகத்தில் சேர்ந்தனர். முதலில் பி. ராமச்சந்திர ரெட்டி, பின்னர் பி. டி. ராஜன் தலைமையில் சில அதிருப்தியாளர்கள் தாங்களே மூல நீதிக் கட்சி எனக் கூறி ஒரு கட்சியை அமைத்தனர். 1952 சட்டமன்றத் தேர்தலில் அது ஒன்பது இடங்களில் போட்டியிட்டது; ராஜன் மட்டுமே வென்றார்; அதன் பின் அது போட்டியிடவில்லை. 1968-இல் சென்னையில் கட்சியின் பொன்விழாவைக் கொண்டாடியது.
திராவிடர் கழகமும் 1949-இல் பிளவுபட்டது; அண்ணாதுரை உள்ளிட்டோர் விலகி திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தை அமைத்தனர்; அது தேர்தல்களில் போட்டியிட்டு 1967-இல் ஆட்சிக்கு வந்தது. 1972-இல் அதிலிருந்து பிரிந்து அனைத்திந்திய அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் உருவானது. 1967 முதல் 2026 வரை தமிழ்நாட்டின் ஒவ்வொரு முதலமைச்சரும் இவ்விரு கட்சிகளில் ஒன்றைச் சேர்ந்தவர்கள்; இரண்டுமே சேலம் வழியாக 1916 நவம்பர் கூட்டம் வரை தங்கள் வேர்களைக் கொண்டுள்ளன.
ஆதாரங்கள்
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்
1937–40: முதல் இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டமும் நீதிக் கட்சியின் இரண்டாம் வாழ்வும்
125 உயர்நிலைப் பள்ளிகளில் இந்தியைக் கட்டாயமாக்கிய காங்கிரஸ் அரசின் உத்தரவு முப்பது மாதப் போராட்டத்தைத் தூண்டியது. இருவர் உயிரிழந்தனர், சுமார் 1,200 பேர் சிறை சென்றனர்; தோல்வியடைந்த கட்சி பெரியாரின் கீழ் புதிய நோக்கத்தைக் கண்டது.
· 2 நிமிட வாசிப்பு
வைக்கம் முதல் குடி அரசு வரை: சுயமரியாதை இயக்கம் நீதிக் கட்சியைக் கண்டடைந்த கதை
1925-இல் காங்கிரஸை விட்டு வெளியேறிய பெரியார், பதவிகளையும் இடங்களையும் விட அதிகமானதைக் கோரிய இயக்கத்தை வழிநடத்தினார். ஒரு பத்தாண்டு அது நீதிக் கட்சியுடன் இணைந்து செயல்பட்டது; இறுதியில் கட்சியையே கையிலெடுத்தது.
· 2 நிமிட வாசிப்பு
1920 டிசம்பர்: சென்னையின் முதல் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அமைச்சரவையும் இரட்டை ஆட்சியின் வரம்புகளும்
மாண்டேகு–செம்ஸ்ஃபோர்டு சீர்திருத்தங்களின் கீழ் நடந்த முதல் தேர்தலில் நீதிக் கட்சி 98 இடங்களில் 63-ஐ வென்றது. “மாற்றப்பட்ட துறைகள்” எவ்வளவு குறைவான அதிகாரம் கொண்டவை என்பதை அதன் அமைச்சர்கள் விரைவில் உணர்ந்தனர்.
· 2 நிமிட வாசிப்பு
1917 பிப்ரவரி 26: ஒரு கட்சிக்குப் பெயர் தந்த நாளிதழ்
டாக்டர் டி. எம். நாயர் ஊதியமின்றி ஆசிரியராக இருந்த ‘ஜஸ்டிஸ்’, இயக்கத்துடன் அவ்வளவு ஒன்றியதால் தென்னிந்திய நலவுரிமைச் சங்கம் ‘நீதிக் கட்சி’ என அழைக்கப்பட்டது. அதன் பக்கங்கள் இயக்கத்தின் துணிவையும் அதன் குறைகளையும் காட்டுகின்றன.
· 2 நிமிட வாசிப்பு