1937–40: முதல் இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டமும் நீதிக் கட்சியின் இரண்டாம் வாழ்வும்

விளக்கம்

1937 தேர்தலில் சென்னையில் காங்கிரஸ் பெருவெற்றி பெற்றது; 1937 ஜூலை 14 அன்று சி. ராஜகோபாலாச்சாரி (ராஜாஜி) முதலமைச்சரானார். 1937 மே 6 அன்று ‘சுதேசமித்திரன்’ நாளிதழில் அவர் ஏற்கெனவே இந்திக்கு ஆதரவாக எழுதியிருந்தார்:

மூலம் (ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில், விக்கிப்பீடியாவில் மேற்கோள்): சி. ராஜகோபாலாச்சாரி, ‘சுதேசமித்திரன்’, 6 மே 1937

"Government employment is limited. All cannot get it. Therefore one has to search for other jobs. For that and for business, knowledge of Hindi is necessary. Only if we learn Hindi, the south Indian can gain respect among the others."

நடந்தது

(பொருள்: அரசு வேலைகள் குறைவு; பிற வேலைகளுக்கும் வணிகத்துக்கும் இந்தி அறிவு அவசியம்; இந்தி கற்றால்தான் தென்னிந்தியர் பிறரிடம் மதிப்புப் பெற முடியும்.) 1937 ஆகஸ்ட் 11 அன்று உயர்நிலைப் பள்ளிகளில் இந்தியை அறிமுகப்படுத்தும் திட்டத்தை அவர் அறிவித்தார்; 1938 ஏப்ரல் 21 அன்று ஓர் அரசாணை 125 உயர்நிலைப் பள்ளிகளில் இந்தியைக் கட்டாயமாக்கியது. 1937 தோல்வியிலிருந்து தப்பிய சில தலைவர்களில் ஒருவரான அ. தா. பன்னீர்செல்வம் தலைமையிலான நீதிக் கட்சி, பெரியாரின் சுயமரியாதை இயக்கத்துடன் இணைந்து அதை எதிர்த்தது. 1937 அக்டோபர் 4 அன்று இந்தி எதிர்ப்பு மாநாடு கூடியது.

முப்பது மாதப் போராட்டம்

உண்ணாவிரதங்கள், மாநாடுகள், ஊர்வலங்கள், கருப்புக் கொடிகள், பள்ளிகள், அரசு அலுவலகங்கள் முன் மறியல் எனப் போராட்டம் பல வடிவங்களில் நடந்தது. ராமநாதபுரம், திருநெல்வேலி, சேலம், தஞ்சாவூர், வட ஆற்காடு மாவட்டங்களில் அது வலுவாக இருந்தது. மறைமலை அடிகள் உள்ளிட்ட தமிழறிஞர்களும், மூவலூர் ராமாமிர்தம், டாக்டர் எஸ். தர்மாம்பாள் உள்ளிட்ட பெருந்திரளான பெண்களும் பங்கேற்றனர்; 1938 நவம்பர் 13 அன்று ஆதரவாகத் தமிழ்நாடு பெண்கள் மாநாடு கூடியது. “தமிழர் படை” 1938 ஆகஸ்ட் 1 அன்று திருச்சியிலிருந்து புறப்பட்டு, 42 நாட்களில் 234 கிராமங்களையும் 60 நகரங்களையும் கடந்து செப்டம்பர் 11 அன்று சென்னையை அடைந்தது.

அரசு கைதுகளால் பதிலளித்தது. பெரியார் உள்பட சுமார் 1,200 பேர் சிறையிலடைக்கப்பட்டனர். கைது செய்யப்பட்ட இளம் போராளிகள் எல். நடராசனும் தாளமுத்துவும் 1939 ஜனவரி, மார்ச் மாதங்களில் உயிரிழந்து இயக்கத்தின் தியாகிகளாயினர். அப்போது வளர்ந்து வந்த பேச்சாளரான சி. என். அண்ணாதுரை, உண்ணாவிரதமிருந்த ஸ்டாலின் ஜெகதீசன் உயிரிழந்தால் அவரது இடத்தை ஏற்கத் தயார் என ஒரு கூட்டத்தில் அறிவித்தார்.

ஆளுநரின் தீர்ப்பு

காலனி ஆளுநரும் மக்கள் உணர்வின் வலிமையை உணர்ந்தார். 1938 ஜூலையில் லார்டு எர்ஸ்கின் வைஸ்ராய்க்கு எழுதினார்:

மூல ஆவணம் (ஆங்கிலத்தில்): சென்னை ஆளுநர் லார்டு எர்ஸ்கின், வைஸ்ராய் லின்லித்கோவுக்கு, ஜூலை 1938 (விக்கிப்பீடியாவில் மேற்கோள்)

"Compulsory Hindi has been the cause of great trouble in this province and is certainly contrary to the wishes of the bulk of the population..."

விளைவும் மரபும்

(பொருள்: கட்டாய இந்தி இம்மாகாணத்தில் பெரும் சிக்கலை ஏற்படுத்தியுள்ளது; பெரும்பான்மை மக்களின் விருப்பத்துக்கு நிச்சயமாக எதிரானது.) இரண்டாம் உலகப் போரில் இந்தியா ஈடுபடுத்தப்பட்டதைக் கண்டித்து 1939 அக்டோபரில் காங்கிரஸ் அமைச்சரவை பதவி விலகியது. ஆளுநர் ஆட்சியின் கீழ், 1940 பிப்ரவரி 21 அன்று எர்ஸ்கின் கட்டாய இந்திக் கல்வியைத் திரும்பப் பெற்றார். போராட்டம் நீதிக் கட்சிக்குப் புத்துயிர் அளித்து, 1938 டிசம்பர் 29 அன்று தலைவரான பெரியாரின் கீழ் அதைக் கொண்டுவந்தது.

இயக்கம் ஒரு முன்மாதிரியையும் உருவாக்கியது. 1960களில் இந்தி மீண்டும் இந்தியாவின் ஒரே அலுவல் மொழியாக முன்மொழியப்பட்டபோது, தமிழ்நாட்டின் எதிர்வினை 1937–40-இன் வழிமுறைகள், முழக்கங்கள், பல தலைவர்களிடமிருந்து பெறப்பட்டது. இருமொழிக் கொள்கை முதல் தேசியக் கல்விக் கொள்கை வரை பள்ளிகளில் மொழி குறித்த விவாதம் இன்றும் அதை எதிரொலிக்கிறது.