ஏட்டில் இருமொழி, சாலையில் மும்மொழி: பெயர்ப் பலகை கேள்விக்கு தவெக அரசு பதில் சொல்ல வேண்டும்

ஒரு மொழிக் கொள்கை எவ்வளவு உண்மையானது என்பதை அது உருவாக்கும் கடைசி பெயர்ப் பலகையே தீர்மானிக்கும். அந்த அளவுகோலால் பார்த்தால், தமிழ்நாடு அரசின் இருமொழிக் கொள்கை இந்த வாரம் சாத்தான்குளத்தில் சோதனையை சந்தித்தது — மூன்று மொழிகளில் தோற்றது.

மாநில நெடுஞ்சாலைத் துறை நிறுவிய வழிகாட்டி பலகைகளில் திருநெல்வேலி, ஆழ்வார்திருநகரி, தூத்துக்குடி, திருச்செந்தூர் ஆகிய ஊர்ப் பெயர்கள் தமிழ், ஆங்கிலம், இந்தியில் இடம்பெற்றிருந்தன. புகைப்படங்கள் வைரலானதும் இந்தி எழுத்துகள் அமைதியாக நீக்கப்பட்டன. அதிகாரப்பூர்வமாக இரண்டு மொழிகளை மட்டும் அங்கீகரிக்கும் மாநிலத்தில், மாநில நெடுஞ்சாலை பலகையில் மூன்றாவது மொழி எப்படி வந்தது என்பதற்கு எந்த விளக்கமும் தரப்படவில்லை.

இது எழுத்தர் தவறு அல்ல. கிட்டத்தட்ட ஒரு நூற்றாண்டாக தமிழ்நாடு எதிர்த்து வரும் மொழியை, பெரிய எழுத்துகளில் தேர்ந்தெடுத்து போடுவது எழுத்தர் தவறு அல்ல. கொள்முதல், அச்சு, நிறுவல் என எல்லா கட்டங்களையும் தாண்டி அந்த தவறு உயிர்வாழாது. பலகை வெளிப்படுத்துவது இதைவிட ஆபத்தான ஆட்சி முறைப் பழக்கம்: இந்த அரசில் எந்த மட்டத்திலும் இருமொழிக் கொள்கையை யாரும் சொந்தமாக்கிக் கொள்ளவில்லை. பத்திரிகையாளர் கூட்டங்களில் அறிவிக்கப்படுகிறது, சட்டமன்ற உரைகளில் பாதுகாக்கப்படுகிறது, சாலையோரத்தில் கைவிடப்படுகிறது.

முரண்பாடு அவமானகரமாகும் அளவுக்கு கூர்மையானது. வணிக நிறுவனங்கள் தங்கள் பெயர்ப் பலகைகளை ஆங்கிலத்தில் இருந்து தமிழுக்கு மாற்ற வேண்டும் என்று சமீபத்தில் உத்தரவிட்ட அதே அரசு, தன் சொந்தத் துறை மூலம் இந்தி எழுத்துகள் கொண்ட பலகைகளை நிறுவியுள்ளது. தூத்துக்குடியில் ஒரு கடைக்காரருக்கு உத்தரவு; நெடுஞ்சாலைத் துறைக்கு ஒன்றுமில்லை. குடிமகனுக்கு ஒரு சட்டம், அரசுக்கு எதுவும் இல்லை.

மு.க. ஸ்டாலினின் "பின்வாங்கல்" குற்றச்சாட்டு எடுபடுகிறது; ஏனெனில் மக்கள் கணக்கை நேரடியாகப் பார்க்க முடிகிறது. மத்திய அரசின் மும்மொழி திணிப்பை கொள்கை ரீதியாக எதிர்ப்பது ஒரு விஷயம்; சொந்தத் துறைகளே அதை நடைமுறையில் செயல்படுத்துவது வேறு விஷயம். மாநில நெடுஞ்சாலை பலகை கூட மாநில மொழிக் கொள்கையை பின்பற்றும் என்று தமிழ்நாடு அரசால் உறுதி செய்ய முடியாவிட்டால், அது அறிவிக்கும் வேறு எதற்கு உத்தரவாதம் தர முடியும்?

திராவிட இயக்கம் தனது இருமொழி வாக்குறுதியை ஒரு எளிய கொள்கையின் மீது கட்டியது: மொழி அலங்காரம் அல்ல, அதிகாரம் — படிக்கும் அதிகாரம், கேள்வி கேட்கும் அதிகாரம், சொந்தம் கொண்டாடும் அதிகாரம். பெயர்ப் பலகை என்பது அரசு மக்களிடம் பேசும் இடம். அரசு எந்த மொழியில் பேசுவது என்று முடிவு செய்ய முடியாவிட்டால், குழப்பம் பலகையில் இல்லை. அரசில் தான்.

பலகை மீண்டும் வர்ணம் பூசப்பட்டுவிட்டது. கேள்வி தீரவில்லை. தவெக அரசு தமிழ்நாட்டிற்கு பதில் சொல்ல வேண்டும்: இந்தி எழுத்துகளுக்கு யார் அனுமதி தந்தது, யார் பொறுப்பேற்பது?