கருத்து: பராமரிப்பும் உழைப்பே, உழைப்புக்கு நிரந்தரம் வேண்டும்

அதிகாரத்தைப் பக்தியால் அல்ல, பகுத்தறிவால் சோதிக்க பெரியார் தமிழ்நாட்டுக்குக் கற்றுக் கொடுத்தார். அந்தச் சோதனையை சென்னை செவிலியர்களின் போராட்டத்துக்குப் பொருத்தினால் அரசின் நிலைப்பாடு விரைவில் சரிந்து விடும். ஆயிரக்கணக்கான ஒப்பந்த சுகாதாரப் பணியாளர்கள் மாதம் சுமார் ரூ.21,000க்கு அடிப்படை சுகாதாரத்தை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கின்றனர். ரூ.45,000 ஊதியம், சம வேலைக்கு சம ஊதியம், நிரந்தரப் பணி, நிலுவை ஊக்கத்தொகை, மகப்பேறுப் பாதுகாப்பு, ஏற்கெனவே செய்யும் பணிக்கான அங்கீகாரம் ஆகியவற்றை அவர்கள் கேட்டனர். இந்தக் கோரிக்கைகளில் எது நியாயமற்றது? அந்தக் கேள்விக்கு நேர்மையாகப் பதில் சொல்ல முடியாத அரசு, பணியாளர்கள் மெல்லப் பேசுவதை நிறுத்தி பொதுவில் உண்ணாவிரதம் இருக்கத் தொடங்கினால் ஆச்சரியப்படக் கூடாது.

அண்ணாவின் அரசியல் உழைப்பின் கண்ணியத்திலிருந்து தொடங்கியது. கண்ணியம் என்பது செவிலியர் தினத்தில் போடப்படும் மாலை அல்ல. அது திறனை மதிக்கும் சம்பளச் சீட்டு, பதினொரு மாதங்களுக்கு ஒருமுறை காலாவதியாகாத ஒப்பந்தம், கர்ப்பம் ஒரு பெண்ணை வேலையிலிருந்து தள்ளிவிடாது என்ற உறுதி. பொதுச் சேவைகள் பொதுப் பணியாளர்களின் மீதே நிற்கின்றன என்பதை கலைஞரின் நல அரசு புரிந்து கொண்டது. நெருக்கடியில் சுகாதாரப் பணியாளர்களை முன்னணி வீரர்கள் என்று பாராட்டிவிட்டு, கேமராக்கள் சென்ற பிறகு அவர்களை எறிந்து விடக்கூடிய உழைப்பாக ஆள முடியாது. நிரந்தரம் என்பது கருணை மிக்க ஆட்சியாளரின் பரிசு அல்ல. அடுத்த தலைப்புச் செய்தியையும் தாண்டித் திட்டமிடும் சுகாதார அமைப்புக்கான குறைந்தபட்ச நிபந்தனை அது.

பேச்சுக்கு அழைக்கப்பட்ட தலைவர்கள் தடுத்து வைக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுவது, பேச்சுவார்த்தையில் நம்பிக்கை கொண்ட எவரையும் கவலையடையச் செய்ய வேண்டும். செவிலியர்களின் கூற்றின் ஒவ்வொரு சொல்லையும் அரசு மறுத்தாலும், அது தனது சொந்த விளக்கத்தை வெளியிட வேண்டும்: யார் யாரை அழைத்தார், கைதுகளுக்கு யார் உத்தரவிட்டார், சுகாதாரப் பணியாளர்களின் உண்ணாவிரதம் ஏன் சட்டம்-ஒழுங்குப் பிரச்சினையாகக் கையாளப்பட்டது. மௌனம் ஒப்புதலாகவே படிக்கப்படும். எனவே நவம்பர் 3 காலக்கெடு என்பது சங்கச் சுற்றறிக்கையில் உள்ள தேதியை விட மேலானது. நள்ளிரவில் அளிக்கப்பட்ட உறுதிமொழிகள் பகலில் நிலைக்குமா என்பதற்கான சோதனை அது.

தமிழ்நாட்டின் புதிய ஆட்சியாளர்களுக்கு இங்கே பரந்த பாடமும் இருக்கிறது. காட்சி என்பது நிர்வாகம் அல்ல. மருத்துவமனைகளில் பணியாளர்கள் இல்லாவிட்டால், கோப்புகளில் கையெழுத்து இல்லாவிட்டால், வாக்குறுதிகளில் தேதி இல்லாவிட்டால், ஒவ்வொரு மாலையும் பரபரப்பாக இருக்கும் அரசு ஒவ்வொரு காலையும் தோல்வியடையும். இப்போது எதிர்க்கட்சியில் இருக்கும் திமுக, கைதுகளைச் சரியாகவே கண்டித்துள்ளது. அடுத்த முறை அது ஆட்சிக்கு வரும்போது, இன்று அது கோரும் அதே தரத்தைத் தனக்கும் பொருத்த வேண்டும்: ஊதிய அளவுகளை வெளியிட வேண்டும், ஊக்கத்தொகை நிலுவைகளைக் கால அட்டவணைப்படி தீர்க்க வேண்டும், நீண்ட காலம் பணிபுரியும் ஒப்பந்தப் பதவிகளை ஓய்வூதியத்துடனும் பாதுகாப்புடனும் நிரந்தரமாக்க வேண்டும்.

பராமரிப்பும் உழைப்பே. அது திறன் வாய்ந்தது, களைப்பூட்டுவது, பெரும்பாலும் பெண்களால் செய்யப்படுவது; அந்த உழைப்பு மலிவாகக் கிடைக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுவதாலேயே அது பாராட்டப்படுகிறது. போராட்டம் நாகரிகம் என்பதற்காக அல்ல, அவர்களது கோரிக்கை நியாயமானது என்பதற்காகவே தி ஜஸ்டிஸ் செவிலியர்களுடன் நிற்கிறது: உழைப்பை அங்கீகரியுங்கள், உழைப்புக்குக் கூலி கொடுங்கள், உழைப்பாளியைப் பாதுகாக்கவும். அதற்குக் குறைவான எதுவும் நீதியற்ற நன்றியே; நன்றி இதுவரை யாருடைய மாத வாடகையையும் கட்டியதில்லை.