தகவல் உரிமையில் பின்வாங்கல்: கேள்விகளுக்கு அஞ்சும் அரசு, மக்களுக்கும் அஞ்சும்

அந்த உத்தரவு ஆறு நாட்கள் மட்டுமே நீடித்தது. அதுதான் நல்ல செய்தி. கெட்ட செய்தி என்னவென்றால், அது வெளியிடப்பட்டதே.

செப்டம்பர் 21 அன்று, தமிழ்நாடு அரசு அரசாணை எண் 57-ஐ வெளியிட்டது — பொது (சட்டம்-ஒழுங்கு) துறையை தகவல் உரிமைச் சட்டம் 2005-ன் பிரிவு 24(4)-ன் கீழ் "உளவு மற்றும் பாதுகாப்பு அமைப்பாக" வகைப்படுத்தியது. இது அந்தத் துறையின் பதிவுகளுக்கு வழக்கமான தகவல் உரிமை அணுகலை நீக்கியிருக்கும். இது ஏதோ ஒரு தெரியாத நிர்வாகப் பிரிவு அல்ல. அந்தத் துறை சமூக மற்றும் சாதி மோதல்கள், NSA, COFEPOSA போன்ற சட்டங்களின் கீழ் தடுப்புக்காவல், அரசியல் மற்றும் மாணவர் போராட்டங்கள், மற்றும் — மிக முக்கியமாக — காவல்துறை துப்பாக்கிச் சூடு விசாரணை அறிக்கைகள், காவல் காவலில் மரணங்கள், காவல்துறை சித்திரவதை குற்றச்சாட்டுகள், விசாரணைக் கைதிகளின் மரணங்கள், தேசிய மனித உரிமைகள் ஆணையத்தின் குறிப்புகள் ஆகியவற்றைக் கையாள்கிறது.

வேறு வார்த்தைகளில் சொன்னால்: குடிமக்கள் காவல்துறையைப் பொறுப்புக்கூற வைக்கும் அந்தப் பதிவுகளே, குடிமகனின் மிக வலுவான கருவியின் எட்டாத தூரத்துக்கு அப்பால் வைக்கப்பட்டிருக்கும்.

அரசிதழ் அறிவிப்பு செப்டம்பர் 27 அன்று பொதுவெளிக்கு வந்தது. எதிர்ப்பு உடனடியாகவும் பரவலாகவும் எழுந்தது — எதிர்க்கட்சிகள், வெளிப்படைத்தன்மை பிரசாரகர்கள், ஆளும் TVK-வின் கூட்டணிக் கட்சிகள் கூட. சட்ட அமைச்சர் சி.டி.ஆர். நிர்மல் குமார் முதலில் உத்தரவை நியாயப்படுத்தினார்; பிறகு, ஒரு மணி நேரத்துக்குள், அதன் திரும்பப் பெறலை அறிவித்தார். உத்தரவு "ரத்து செய்யப்படுகிறது" என்றார்.

இந்தப் பின்வாங்கலை நாங்கள் வரவேற்கிறோம். ஆனால் இதை வெற்றியாகக் கருத மறுக்கிறோம். அரசுகள் இப்படிப்பட்ட உத்தரவுகளைத் தற்செயலாக வெளியிடுவதில்லை. பிரிவு 24(4) வழி ஒரு திட்டமிட்ட சட்டத் தேர்வு — அரசிதழ் அறிவிப்பு, வரைவு செய்யப்பட்டு, அங்கீகரிக்கப்பட்டு, கையொப்பமிடப்பட்டது — மாநிலத்தின் மிக உணர்திறன் வாய்ந்த துறைகளில் ஒன்றை வெளிச்சத்தில் இருந்து அகற்ற. பொதுமக்களின் கோபத்துக்குப் பிறகே அரசு பின்வாங்கியது என்பது பதிலளிக்கும் தன்மையைக் காட்டவில்லை; கோபமே ஆட்சி செய்தது என்பதைக் காட்டுகிறது.

இந்த விலக்கு எதைப் பாதுகாத்திருக்கும் என்பதைச் சிந்தியுங்கள். கடந்த ஆண்டு காவல் காவலில் எத்தனை பேர் இறந்தனர், காவல்துறை துப்பாக்கிச் சூட்டுக்குப் பிறகு என்ன விசாரணை நடந்தது என்று ஒரு குடிமகன் கேட்கும்போது, அவர் அரசுக்கு எதிரானவர் அல்ல. அவர் ஒரு குடிமகன். தகவல் உரிமைச் சட்டம் அதிகாரத்தில் இருந்தவர்களின் பரிசு அல்ல; மக்கள் இயக்கங்கள், பத்திரிகையாளர்கள், காணாமல் போனவர்கள் மற்றும் காவலில் வைக்கப்பட்டவர்களின் குடும்பங்கள் ஆகியோரால் அவர்களிடம் இருந்து பறிக்கப்பட்டது. அதைக் குறுக்கும் ஒவ்வொரு முயற்சியும் — பிரிவு 24 அறிவிப்புகளாலோ, தகவல் ஆணையங்களை மெதுவாகப் பட்டினி போடுவதாலோ — பழைய ஒப்பந்தத்துக்குத் திரும்பும் முயற்சி: அரசுக்குத் தெரியும், மக்கள் யூகிப்பார்கள்.

இங்கே தமிழ்நாட்டின் சொந்தப் பதிவே போதனையாக உள்ளது. மாநில தகவல் ஆணையம் அனுமதிக்கப்பட்ட எட்டு ஆணையர்களில் நான்கு பேருடன், தலைமைத் தகவல் ஆணையர் இல்லாமல் இயங்குகிறது; ஜூன் நிலவரப்படி 41,000-க்கும் மேற்பட்ட மேல்முறையீடுகள் மற்றும் புகார்கள் நிலுவையில் உள்ளன. வெளிப்படைத்தன்மையில் தீவிரமான அரசு அந்தக் காலிப் பணியிடங்களை நிரப்பி, நிலுவையைத் தீர்க்கும். அதற்குப் பதிலாக, இந்த அரசு விலக்கை நாடியது.

கேள்வி கேட்கும் உரிமையே குடிமகனின் முதல் உரிமை என்று நீதி எப்போதும் கூறி வந்துள்ளது. கேள்விகளுக்கு அஞ்சும் அரசு, தன் மக்களுக்கு அஞ்சுகிறது — மாற்றத்தின் வாக்குறுதியில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசு இதை மறக்கக் கடைசியாக இருக்க வேண்டும். உத்தரவு ரத்து செய்யப்பட்டது. அதன் பின்னணியில் உள்ள உள்ளுணர்வு ரத்தாகவில்லை. கவனியுங்கள்.