பெயர்ப் பலகை ஒருபோதும் பலகை மட்டும் அல்ல

"தவறுதலாக" நெடுஞ்சாலையில் ஹிந்தியைக் கண்டுபிடித்துவிட்டு, பிடிபட்டபின் மட்டும் பின்வாங்கும் அரசு, தமிழ்நாட்டிடம் தான் எப்படி ஆள்கிறது என்பதைச் சொல்லிவிட்டது — மக்கள் எத்தனை பொறுப்பார்கள் என்பதைச் சோதித்துப் பார்க்கும் அரசு அது. இப்போதைய பலகை: இரு நெடுஞ்சாலை பொறியாளர்கள் இடைநீக்கம்; தவறான ஹிந்திப் பலகைகள் அகற்றப்பட்டு, தமிழ்ப் பலகைகள் மீண்டும் வைக்கப்பட்டன. இதனைத்தும் மு.க. ସ்டாலின் எக்ஸ் பதிவு அரಚை அவமானப்படுத்தியபின்னே நடந்துள்ளது. கூச்சல் எழாவிட்டால், பலகைகள் இன்னும் நிற்கும் — அதுதான் முக்கியம். இந்த அரಚிடம் மொழிக் கொள்கை இல்லை; ஒரு அனிச்ಚை மட்டும் உள்ளது: பிற்போக்கு ஒன்றை மிதக்கவிடு, எதிர்ப்புக்காகக் காத்திரு, பின் வருத்தம் தெரிவித்து "கேட்கும் அரசு" என்று சொல். கடந்த இரு வாரங்களின் பதிவு பின்வாங்கலின் கையேடு போல வாசிக்கிறது. செப்டம்பர் 21: காவல் துப்பாக்கிச் சூடு, காவல் மரணங்கள், காவல் சித்திரவதை விசாரிக்கும் அறிக்கைகளைக் கையாளும் பொது (சட்டம் ஒழுங்கு) துறைக்கு தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்திலிருந்து விலக்கு — எதிர்ப்புக்குப் பின் செப்டம்பர் 27ல் ரத்து. மாணவர் போராட்ட உத்தரவு, விழுந்தது. வேலை வாய்ப்பு ஆணை, அரசியல் 14, 16க்கு எதிராக ரத்து. இப்போது நெடுஞ்சாலையில் ஹிந்திப் பெயர்ப் பலகைகள் — அவை மாநிலத்தின் சொந்தப் பொறியாளர்களால் தொங்கவிடப்பட்டவை, எதிர்க்கட்சித் தலைவர் சுட்டிக் காட்டியபின் மட்டும் அகற்றப்பட்டன. "திருத்திக்கொண்டது" என்பது ஒரு அரಚு செய்யக்கூடிய குறைந்தபட்சம். ஆனால் ஒவ்வொரு திருத்தத்திற்கும் பொதுவெளியில் அவமானப்படுத்தப்பட வேண்டிய அரசு கற்றுக்கொள்ளவில்லை — அது ஒத்திகை பார்க்கிறது. ஒவ்வொரு U-turnும் அடுத்த முறைக்கான ஒத்திகை; பார்வையாளர்கள் வெளியேறுதலைக் கைதட்டவேண்டும், உள்ளே நுழைதலை மறக்கவேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறார்கள். மொழி ஒருபோதும் அலங்காரம் அல்ல. இருமொழிக் கொள்கை நெடுங்கால நினைவு அல்ல; 1960களின் இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டங்களின் இரத்தத்தால் தமிழ்நாடு வென்ற தீர்ப்பு அது; பெரியாரின் சுயமரியாதை இயக்கமும், அண்ணா-கலைஞர் அரசுகளும் ஒவ்வொரு மத்திய அரಚின் பின்வாசல் திணிப்புக்கு எதிராகக் காத்த கேடயம் அது. பெயர்ப் பலகை என்பது அந்த வரலாறு விவசாயி ஓட்டும் சாலையில் சந்திக்கும் இடம். பலகை ஹிந்தி பேசும்போது, கேள்வி எந்த பொறியாளர் அனுமதித்தார் என்பது அல்ல — இந்த அரசு தமிழ்நாடு என்பதை என்னவாகக் கருதுகிறது என்பதுதான்: மொழியும் வரலாறும் முதுகெலும்பும் கொண்ட மாநிலமா — அல்லது வேறொருவரின் தேசத்திற்கான விளம்பரப் பலகையா? ரீல்ச் அரசு ஆட்சியை உள்ளடக்கமாகக் கருதுகிறது: சுட்டு, பதிவிடு, கருத்துக்கள் மாறினால் நீக்கிவிடு. ஆனால் மொழி ரீல்ச் அல்ல. அதைச் சுட்டி, காலவரிசையில் மன்னிப்புக் கேட்டு, அடுத்த ட்ரெண்டுக்குச் செல்ல முடியாது. தமிழ்நாட்டின் இருமொழிக் கொள்கை அதன் உயிர்நாடி — தன் கைகள் கத்தியில் இருப்பதைக் கண்டுபிடிக்கொண்டும் அரசு, அதை வெட்டாமல் என்பதை நம்ப எப்படி நம்புவது?