தெருவுக்குச் சாதி வேண்டாம்

ஊர்ப் பெயர் சிறிய விஷயம் அல்ல. அது குடும்ப அட்டையிலும், ஆதார் பதிவிலும், பள்ளிச் சான்றிதழிலும், காவல்துறை அறிக்கையிலும் எழுதப்படுகிறது. ஒரு தெருவின் பெயர் ஒரு சாதியின் பெயராக இருக்கும்போது, அந்த ஆவணங்கள் ஒவ்வொன்றும், அரசு சொல்லக் கூடாத ஒன்றை அந்நியரிடம் சொல்கின்றன: உங்கள் முன்னோர் யார் எனக் கருதப்பட்டனர், நீங்கள் எங்கே இருக்க வேண்டும் என எதிர்பார்க்கப்பட்டது என்பதை.

அதனால்தான், தெருக்கள், சாலைகள், பகுதிகளின் பெயர்களில் உள்ள சாதிப் பெயர்கள் குறித்துத் தானாக முன்வந்து பொதுநல வழக்கை எடுத்துக்கொள்ள சென்னை உயர் நீதிமன்றம் வியாழக்கிழமை எடுத்த முடிவு வரவேற்கத்தக்கது. அது ஒரு குற்றச்சாட்டும் கூட. அத்தகைய பெயர்களை நீக்குமாறு உள்ளாட்சி அமைப்புகளைக் கேட்டு 1978-இல் அரசு உத்தரவிட்டது. 2018 முதல் நீதிமன்றங்கள் அதே உத்தரவை மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பித்துள்ளன. ஏறக்குறைய அரை நூற்றாண்டு கழித்தும், நாமக்கல் மாவட்டக் காவல்துறையின் முதல் தகவல் அறிக்கை ஒரு இடத்தை “பள்ளர் தெரு” என்று குறிப்பிட முடிந்தது; நீதிபதி என். ரமேஷ் முன் நடந்த ஒரு பிணை விசாரணைதான் இந்த விஷயத்தை மீண்டும் நீதிமன்றத்துக்குக் கொண்டுவந்தது.

காலக்கெடு இல்லாத வாக்குறுதிகள்

இது பழக்கமான போக்கு. அறிவிக்கச் செலவில்லாத, நிறைவேற்றச் செலவாகும் சீர்திருத்தங்களை அரசுகள் அறிவிக்கின்றன; பிறகு கோப்புகளைத் தூங்கவிடுகின்றன. ஆதிதிராவிடர் மற்றும் பழங்குடியினர் நலத் துறையைச் சமூக நீதித் துறை எனப் பெயர் மாற்றும் முடிவு, இப்போது நிறைவேறியிருந்தாலும், பல ஆண்டுகள் நிலுவையில் இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. அமைச்சரவை ஒருபோதும் தீர்க்காத ஒரே கோப்பு அது என ஒரு முன்னாள் செயலாளர் வர்ணித்தார்.

தலைமை நீதிபதி சுஷ்ருத் அரவிந்த் தர்மாதிகாரி தலைமையிலான அமர்வு, எந்தச் சாதிக் குறிப்புகள் நீக்கப்பட்டுள்ளன, எவை எஞ்சியுள்ளன எனப் பட்டியலிட்டு நான்கு வாரங்களுக்குள் நிலை அறிக்கை தாக்கல் செய்யுமாறு அரசைக் கேட்டுள்ளது. அந்த அறிக்கை சம்பிரதாயமாக இருக்கக் கூடாது. குடிமக்கள் தங்கள் தெருப் பலகைகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் வகையில், மாவட்ட வாரியாக அது வெளியிடப்பட வேண்டும்.

மக்களோடு சேர்ந்து பெயர் மாற்றுங்கள், அவர்கள் மேல் திணிக்காமல்

பெயர் மாற்றம் கவனமாகச் செய்யப்பட வேண்டும். சாதிப் பெயர் போலத் தோன்றும் சில பெயர்கள், நீண்ட போராட்டங்களுக்குப் பிறகு மீட்டெடுக்கப்பட்டு, அங்கு வாழும் சமூகங்களின் பெருமையாகியுள்ளன. மற்றவை மக்களைத் தாழ்ந்தவர்களாகக் குறிக்க வெளியிலிருந்து திணிக்கப்பட்டவை. உள்ளாட்சி அமைப்புகள் குடியிருப்போரைக் கலந்தாலோசித்து, உள்ளூர் வரலாறு, தமிழ் இலக்கியம், அப்பகுதிக்குச் சேவை செய்தவர்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து மாற்றுப் பெயர்களை முன்வைத்து, ஆவணச் செலவுகளையும் ஏற்க வேண்டும்; முகவரி மாறியதற்காக எந்தக் குடும்பமும் ஒரு வாரம் அரசு அலுவலகங்களில் அலையக் கூடாது.

இந்நகரில் ஒரு பழைய யோசனை

இந்த இதழுக்குப் பெயர் தந்த நாளிதழை நடத்திய நீதிக் கட்சி, சென்னை மாகாணத்தின் பொது வாழ்க்கை சில சாதிகளின் சொத்தாக இருக்கக் கூடாது என நூறாண்டுகளுக்கு முன்பே வாதிட்டது. அதன் அரசுகள் விலக்கப்பட்டிருந்த சமூகங்களுக்கு அரசுப் பணி நியமனங்களைத் திறந்தன. அதன் சாதனை முழுமையானதல்ல: அன்றைய ஒடுக்கப்பட்ட வகுப்பினரின் முதன்மைத் தலைவரான எம்.சி. ராஜா, அவர்கள் நடத்தப்பட்ட விதத்தைக் கண்டித்து 1923-இல் கட்சியிலிருந்து விலகினார். அந்த வரலாறு பணியைப் போற்றுவதற்கல்ல, முடிப்பதற்கான காரணம். பொதுவெளியின் வரைபடத்திலிருந்து சாதியை நீக்குவது, அதே முடிவடையாத பணியின் ஒரு பகுதி.

உயர் நீதிமன்றம் அரசுக்கு நான்கு வாரங்கள் அளித்துள்ளது. அவற்றைப் பயன்படுத்தி அரசு தனக்கென ஒரு காலக்கெடுவை நிர்ணயித்து, அதைக் காக்க வேண்டும்.