ஜனநாயகம் இடமாற்றச் சந்தை அல்ல

ஏப்ரலில் அ.தி.மு.க. சின்னத்தில் தாராபுரத்தில் பி. சத்யபாமா வெற்றி பெற்றார். மே 25-இல் அவர் பதவி விலகி, ஆளும் தி.வி.க.வில் இணைந்து, இப்போது தான் காலி செய்த அதே தொகுதியில் போட்டியிடுகிறார். சட்ட நுணுக்கங்கள் எப்படியிருந்தாலும், காட்சி தெளிவானது: மக்களின் ஆணை, மூன்று வாரங்களுக்குள் பண்டமாற்றம் செய்யப்பட்டது. "அவர் வாக்குகளை அல்ல, எம்.எல்.ஏ.க்களை வாங்குகிறார்" என்ற உதயநிதி ஸ்டாலினின் கூர்மையான விமர்சனம் ஒரு சம்பவத்தை அல்ல, ஒரு முறையை விவரிப்பதால்தான் அது தாக்குகிறது. நம்பிக்கையால் அல்ல, கட்சித்தாவல்களால் தைக்கப்பட்ட அரசு, தான் சேவை செய்வதாகக் கூறும் மக்களின் தீர்ப்புக்கு அஞ்சும் அரசு. சாதாரண வாக்காளரின் உரிமைக்காக திராவிட இயக்கம் ஒருகாலத்தில் போராடியது — சுயமரியாதைக்காக, மிகச் சாதாரண குடிமகனின் வாக்குக்கும் எடை உண்டு என்ற கருத்துக்காக. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இருக்கைகளை மறுவிற்பனைப் பொருட்களாகக் கருதுவது அந்த மரபின் நேர் எதிரானது. இது ஜனநாயகத்தை ஒரு பரிவர்த்தனையாகக் குறைத்து, வாக்காளரை அவர்களின் சொந்த உரிமை பறிப்பின் பார்வையாளராக மாற்றுகிறது. அக்டோபர் 6 அன்று தாராபுரம் வாக்காளர்களிடம் என்ன கேட்கப்படுகிறது என்பதை யோசியுங்கள். ஐந்து மாதங்களுக்கு முன்பு அவர்கள் அ.தி.மு.க. வேட்பாளருக்கு வாக்களித்தனர். அவர்களின் பிரதிநிதி அந்த ஆணையை ஆளும் கட்சிக்கு விற்றுவிட்டு, இப்போது அந்த விற்பனையை அங்கீகரிக்குமாறு கேட்கிறார். தேர்தல் உண்மையானது; தேர்வு முன்கூட்டியே தயாரிக்கப்பட்டது. "ஒரே ஒரு அதிகார மையம்" இருப்பதாகக் கூறும் முதல்வர், வாக்காளர்களின் தீர்ப்பை வரவேற்க வேண்டும், தூண்டுதலால் ஒன்றை உருவாக்கக் கூடாது. கட்சித்தாவல் என்பது நம்பிக்கை அல்ல. வாங்கப்பட்ட பெரும்பான்மை என்பது ஜனநாயக ஆணை அல்ல. தாராபுரம் வாக்காளர்கள் நாளை வாக்களிக்கின்றனர். அவர்களிடம், சுருக்கமாக, தங்கள் சொந்த உரிமை பறிப்பை அங்கீகரிக்குமாறு கேட்கப்பட்டுள்ளது. மக்களே இறையாண்மை கொண்டவர்கள் என்று நம்பிய இயக்கங்களால் கட்டியெழுப்பப்பட்ட தமிழ்நாட்டின் ஜனநாயக மரபு, இடைத்தேர்தல்களாக உடையணிந்த ஏலங்களை விடச் சிறந்ததற்குத் தகுதியானது.