குப்பைத் தொட்டி கதை அல்ல: சென்னை கழிவு பிரித்தல் இயக்கம் தொழிலாளர்களின் மரியாதையில் இருந்து தொடங்க வேண்டும்

பெருநகர சென்னை மாநகராட்சி தனது 'குப்பையைப் பிரி – நாளையைக் காப்பாற்று' பிரசாரத்தை மீண்டும் தொடங்கியுள்ளது. தொடக்க எண்கள் பாராட்டுக்குரியவை: சேகரிப்புப் பைகள் பெற்ற குடும்பங்களில், கழிவு பிரித்தல் இணக்கம் 35 சதவீதத்தில் இருந்து 64 சதவீதமாக உயர்ந்துள்ளது. மக்களுக்குக் கருவிகளும், தெளிவான கோரிக்கையும் கொடுத்தால் அவர்கள் பிரிப்பார்கள். இது கொண்டாடத்தக்கது — விசாரிக்கத்தக்கதும் கூட.

ஏனெனில், பிரித்த பிறகு யார் பிரிப்பது? பைகள் வீட்டு வாசலை விட்டுக் கிளம்பியதும், நகரின் துப்புரவுத் தொழிலாளர்கள் பொறுப்பேற்கின்றனர்: நம்மில் பெரும்பாலோர் விழிப்பதற்கு முன்பே, ஒவ்வொரு காலையும் நமது கலப்பு குப்பையின் நாற்றத்தில் நின்று தூக்கி, இழுத்துச் செல்லும் தூய்மைப் பணியாளர்கள். பைகளையும் ஸ்டிக்கர்களையும் எண்ணி, உடல்களை எண்ணாத பிரசாரம், வேலையின் பாதியை மட்டுமே அளக்கிறது.

சென்னை இந்த வரலாற்றை அறியும். துப்புரவுப் பணி எனும் உழைப்பு, தலைமுறை தலைமுறையாக தலித், அருந்ததியர் சமூகங்களின் தோள்களில் திணிக்கப்பட்டுள்ளது — அழுக்கை யார் தொட வேண்டும், யார் தொடக்கூடாது என முடிவு செய்த அதே சாதி ஒழுங்குதான் இது. இதைப் பெயரிட்டுச் சொல்லாத ஒவ்வொரு கழிவுக் கொள்கையும், அதை அமைதியாக மீண்டும் உருவாக்கும் கொள்கையே. மாநகராட்சி 'நாளையைக் காப்பாற்ற' விரும்பினால், முதலில் பதில் சொல்ல வேண்டும்: யாருடைய நாளை? கழிவு பிரித்தலைச் சாத்தியமாக்கும் தொழிலாளர்கள் பாதுகாப்பு உபகரணங்கள், சுகாதாரக் காப்பீடு, வாழ்வாதார ஊதியத்துடன் நிரந்தரப் பணியில் உள்ளனரா — அல்லது பிரசாரம் முடியும்போது முடியும் ஒப்பந்தங்களில்தான் உள்ளனரா?

பிரசாரத்தின் சொந்த அறிக்கையே முடிவடையாத பணியைச் சுட்டுகிறது: இலக்கு வைக்கப்பட்ட 50,000 குடும்பங்களில் 5,000 குடும்பங்களுக்கு இன்னும் பொருட்கள் சென்றடையவில்லை; சில சேகரிப்பு வாகனங்களில் சுகாதாரத் தொட்டிகள் இல்லை; குடிசைப் பகுதிகளில் பங்கேற்பு இன்னும் சீரற்றதாகவே உள்ளது. குப்பை வேகமாகக் குவிந்து, சேவைகள் மெதுவாக வரும் ஏழ்மையான தெருக்கள், சிறந்த பிரித்தல் குடியிருப்புக்கான பரிசு விழாவின் பின்குறிப்பாக இருக்க முடியாது.

எனவே இந்த 40 நாட்களை இந்த ஏடு எந்த அளவுகோலால் மதிப்பிடும் என்பது இதுதான்: இணக்க சதவீதம் அல்ல; அதன் பின்னால் உள்ள மக்களின் நிலைமைகள். ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்களை நிரந்தரமாக்குங்கள். பாதுகாப்பு உபகரண தணிக்கைகளை வெளியிடுங்கள். பரிசு விழா மேடையில் துப்புரவுத் தொழிலாளர்களை நிறுத்துங்கள் — அலங்காரப் பொருட்களாக அல்ல; பிரசாரத்தின் ஆசிரியர்களாக. தங்களுக்காகப் பிரிக்கும் மக்களை மதிப்பதை முதலில் காட்டும் நகரம்தான், மக்களிடம் பிரிக்கச் சொல்லத் தகுதியுடையது.