சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலத்தில் ஐந்து சவப்பெட்டிகள்: தொழில்துறை விபத்து என்ற நிர்வாகச் சடங்கு

சனிக்கிழமை காலை ஐந்து தொழிலாளர்கள் வேலைக்குச் சென்றனர்; வீடு திரும்பவில்லை. அவர்களின் பெயர்கள்: மேற்கு வங்கத்தைச் சேர்ந்த கவுரப் ராய் (35), சேரிவியைச் சேர்ந்த சின்ன மஸ்தான் (48), மதராபாக்கத்தைச் சேர்ந்த ரமேஷ் (52), நாயுடுகுப்பத்தைச் சேர்ந்த கொதிகலன் ஆபரேட்டர் மோகன் (28), தாடாவைச் சேர்ந்த வாசு (32). ஸ்ரீசிட்டி செஸில் உள்ள டி.ஐ.எல். ஹெல்த்கேர் நிறுவனத்தில் பணி மாற்று நேரத்தில் கொதிகலன் வெடித்தது; மீதியைத் தீ செய்து முடித்தது. உயிர் பிழைத்த ஒருவர் கேண்டீனில் இட்லி கேட்டிருந்தார். சாப்பிடத் தொடங்கியபோது நெஞ்சு எரியத் தொடங்கி, தொண்டை வெந்தது. இப்போது சடங்கு தொடங்குவதைப் பாருங்கள் — எப்போதும் இதே சடங்குதான். முதலில் இரங்கல்கள்: முதல்வர் 'அதிர்ச்சி' அடைந்தார், அமைச்சர் 'துயரம்' தெரிவித்தார். பிறகு விலைப்பட்டியல்: இறந்த குடும்பத்துக்கு தலா ரூ.50 லட்சம், இறுதிச் சடங்கு, மருத்துவச் செலவுகள் அரசின் கணக்கில். பிறகு குழு: 'குறைபாடுகளுக்கு' பொறுப்பை நிர்ணயிக்க உயர்மட்ட விசாரணை. பிறகு நிறுவனத்தின் வரி: ஸ்ரீசிட்டியில் 17 ஆண்டுகள் செயல்பாடு, 'பாதுகாப்பு நெறிமுறைகளைப் பின்பற்றினோம்'. அதிர்ஷ்டம் பின்பற்றாத ஐந்து சடலங்கள். இந்தியாவில் தொழில்துறை விபத்துகள் விபத்துகளே அல்ல. விபத்து என்பது முன்கூட்டியே தெரியாதது. மருந்து ஃபார்முலேஷன் பிரிவில், பணி மாற்று நேரத்தில், பல தசாப்தங்களாகத் தொழிற்சாலைகள் மணி போல் வெடித்துக் கொண்டிருக்கும் நாட்டில் ஒரு கொதிகலன் — அது முன்கூட்டியே தெரியாதது அல்ல; தடுக்கப்படாதது. இந்த இரு சொற்களுக்கு இடையேதான் தொழிலாளர் பாதுகாப்பின் இந்தியக் கதை முழுவதும் உள்ளது: அறிவு இருக்கிறது, ஆய்வுகள் இல்லை. யார் இறக்கிறார்கள் என்பதைக் கவனியுங்கள். கவுரப் ராய் மேற்கு வங்கத்திலிருந்து வந்தார். ரமேஷும் மோகனும் தமிழ்நாட்டிலிருந்து கடந்து வந்தனர். ஐவரில் மூவர் வீட்டை விட்டு வெகு தொலைவில், இரவு, அதிகாலைப் பணிகளில் — செஸின் அலகு பொருளாதாரமாக புலம்பெயர் தொழிலாளி. சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலங்கள் சட்ட விதிவிலக்குகளாக வடிவமைக்கப்பட்டன: வரிச் சலுகைகள், தளர்த்தப்பட்ட தொழிலாளர் கண்காணிப்பு, தேசிய நலன் என விற்கப்பட்ட 'தொழில் செய்ய எளிமை'. யாருக்கு எளிமை? 17 ஆண்டுகள் பழமையான நிறுவனத்தின் பங்குதாரர்களுக்கு, போலும். தொழிலாளர்களுக்கு அந்த எளிமை அமைதியாக இறந்து, அரசின் நிர்ணயித்த விலையில் நஷ்டஈடு பெறுவதில் இருக்கிறது. அதிகாரம் எப்போதும் தனது குற்றமின்மைக்கு ஒரு கோட்பாட்டைக் கண்டுபிடிக்கும் என பெரியார் கற்பித்தார். இங்கு அந்தக் கோட்பாட்டின் பெயர் 'குறைபாடு'. குறைபாடு என்பது அமைப்புகளுக்கு நடப்பது; குற்றம் என்பது மனிதர்கள் செய்வது. எனவே வெடிப்பு குறைபாடாகிறது, இறந்தவர்கள் நஷ்டஈடாகிறார்கள், செஸுக்கு உரிமம் கொடுத்த அதே அரசு நியமித்த குழு பொறுப்பாகிறது. நிர்வாகத்தில் யாரும், ஆய்வுச் சங்கிலியில் யாரும், சிறைச்சாலையின் உட்புறத்தைக் காண மாட்டார்கள். இந்தச் சடங்கு வழங்கும் ஒரே உத்தரவாதம் அதுதான். இந்தியா தனது துயரத்தை உண்மையில் உணர்கிறதா என்பதற்கு ஒரு சோதனை உண்டு. எளிமையானது: தடுக்கக்கூடிய தொழில்துறை வெடிப்புக்கு ஒரு இயக்குநரையோ, தொழிற்சாலை மேலாளரையோ, ஆய்வாளரையோ சிறையில் தள்ளுங்கள் — நாட்டின் ஒவ்வொரு கொதிகலனும் எவ்வளவு விரைவில் பராமரிக்கப்படும் என்று பாருங்கள். அதுவரை, உயர்மட்டக் குழுவின் அறிக்கை வெறும் இரங்கல் குறிப்பின் நீண்ட அடிக்குறிப்புதான் — கேண்டீன் மேசையில் இட்லிகள் இன்னும் காத்திருக்கின்றன.