தூத்துக்குடிப் பலகையில் ஹிந்தி: இருமொழிக் கோட்டைக் கடந்த விஜய் அரசு

ஹிந்தி தமிழ்நாட்டிற்குள் அணிவகுத்து வரவில்லை. அது வாக்கெடுப்பில் வரவில்லை, விவாதத்தில் வரவில்லை, அறிவிப்பில் வரவில்லை. அமைதியாக வந்தது — தூத்துக்குடி மாவட்டத்தின் சாத்தான்குளம்-நாசரேத் மாநில நெடுஞ்சாலையோரம் உலோகப் பலகைகளில் பொருத்தப்பட்டு, தமிழ், ஆங்கிலத்திற்கு அருகே அது எப்போதும் அங்கே இருந்தது போல அழகாக அச்சிடப்பட்டிருந்தது. சமூக ஊடகங்களில் புகைப்படங்கள் பரவிய பிறகுதான், தன் சொந்த நெடுஞ்சாலைகளில் தன் இருமொழிக் கொள்கை மீறப்பட்டதை அரசு கவனித்தது. அரசின் பதில் வேகமானது, சிறியது. வெள்ளிக்கிழமை நெடுஞ்சாலைத் துறையின் உதவி செயற்பொறியாளர், உதவிப் பொறியாளர் என இரண்டு அதிகாரிகள் பணிநீக்கம் செய்யப்பட்டனர். புதிய பலகைகளுக்கு உத்தரவிடப்பட்டது. விவகாரம் முடிந்தது என நிர்வாகம் சொல்வது போலிருந்தது. முடியவில்லை. பணிநீக்கங்கள் அரசு வாங்கக்கூடிய மலிவான பொறுப்புக்கூறல்; இது முற்றிலும் தவறான கேள்விக்கான பதில். எந்த இரண்டு பொறியாளர்கள் பலகையில் கையெழுத்திட்டார்கள் என்பது கேள்வி அல்ல. மாநில நெடுஞ்சாலையில் ஹிந்தி எப்படி வந்தது என்பதே கேள்வி — அதுவும் மொழிக் கொள்கை அதிகாரிக் குறிப்பு அல்ல, நிலைபெற்ற அரசியல் நம்பிக்கையாக உள்ள மாநிலத்தில். தமிழ்நாட்டின் இருமொழிச் சூத்திரம் — தமிழ், ஆங்கிலம் — நிர்வாக வசதி அல்ல. அது ஹிந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டங்களின், அண்ணாவின் எதிர்ப்பின், கலைஞரின் பல தசாப்த விழிப்புணர்வின் மரபு. அது தெருக்களில் விலை கொடுத்து வாங்கப்பட்டது. அதன் பிறகு வந்த ஒவ்வொரு அரசும் இந்தக் கோடு சுற்றறிக்கைகளால் அல்ல, அரசியல் உறுதியால் காக்கப்படுகிறது என்பதைப் புரிந்து கொண்டது — எந்த விலகலையும் தூண்டுதலாகக் கருதும் முதல்வரால். அந்த உறுதி இல்லாதபோது என்ன நடக்கும் என்பதே பலகைச் சர்ச்சை. முன்னாள் முதல்வர் மு.க. ஸ்டாலின் இந்த வாய்ப்பை விரைவாகப் பயன்படுத்தி, ஹிந்தியைத் திணிக்க தவெக அரசு முயல்வதாகக் குற்றம் சாட்டி, மாநில மொழிக் கொள்கையை மாற்ற வேண்டாம் என எச்சரித்தார். இந்தக் குற்றச்சாட்டு திமுகவுக்கு அரசியல் வசதியானது — ஆனால் அதனால் அது தவறாகிவிடாது. உண்மைகள் உண்மைகளே: விஜய்யின் கண்காணிப்பில், மாநில நெடுஞ்சாலையில் ஹிந்தி தோன்றியது; இணையம் கவனிக்கும் வரை கட்டளைச் சங்கிலியில் யாரும் கவனிக்கவில்லை. மொழி உணர்வுள்ள தமிழ் வாக்காளரைக் கவலைப்பட வேண்டிய முறை இதுதான். அரசு இயந்திரத்தை இன்னும் கற்று வரும் புதுமுகங்களின் அரசு, இருமொழிக் கோட்டை உயிருள்ள உறுதிப்பாடாக அல்லாமல் இயல்புநிலை அமைப்பாகக் கருதுகிறது. இயல்புநிலை அமைப்புகள் மூன்று மொழிகள் கொண்ட வார்ப்புரு வைத்திருக்கும் முதல் எழுத்தரால் மீறப்படும். உயிருள்ள உறுதிப்பாடுகள் மீறப்படாது. பணிநீக்கங்கள் தங்கள் தீவிரத்தை நிரூபிப்பதாக தவெக கூறும். ஆனால் தீவிரம் தண்டனையின் வேகத்தில் அளவிடப்படுவதில்லை; மீறல் நடக்க முடிந்ததா என்பதில் அளவிடப்படுகிறது. மொழிக் கோட்டைக் காக்கும் அரசு, சமூக ஊடகங்களில் மீறல்களைக் கண்டுபிடிப்பதில்லை. அது தடுக்கிறது. மொழி அலங்காரம் அல்ல, அது மானம்; மானம் பின்னர் காக்கப்படுவதில்லை என்று பெரியாரின் சுயமரியாதை இயக்கம் தமிழ்நாட்டிற்குக் கற்றுக் கொடுத்தது. பலகைகள் மாற்றப்படும். ஆனால் இந்த நிகழ்வு விட்டுச் செல்லும் கேள்வியை மாற்றுவது கடினம்: ஹிந்தி கவனிக்கப்படாமல் நெடுஞ்சாலையில் நடந்து வர முடிந்தால், யாரும் காவல் காக்காத கதவுகள் வழியே வேறு என்ன உள்ளே நடந்து வருகிறது?