தூய்மையான சக்திக்கு முன் பணக் கவர் அஞ்சுவதில்லை

அதிகாரம் மட்டுமே உற்பத்தி செய்யக்கூடிய ஒரு சிறப்பு வகை போலித்தனம் உண்டு. ஏப்ரலில் TVK தமிழக மக்களிடம் "நாங்கள் தூய்மையான சக்தி; வாக்குகளுக்குப் பணம் கொடுக்க மாட்டோம்" என்று வாக்குகள் கேட்டது. அதன் ஆட்சியின் முதல் இடைத்தேர்தல்களுக்கு நான்கு நாட்களுக்கு முன், அதன் சொந்தக் கூட்டணிக் கட்சிகளே, கிராம மக்கள் இடதுசாரிகளின் துண்டுப் பிரசுரங்களைப் பார்த்து சிரிக்கிறார்கள் என்று — அநேகமாக TVK-இன் பணக் கவர்களுக்காக வரிசையில் நிற்கிறார்கள் என்று — பத்திரிகைகளிடம் சொல்கின்றன.

CPI(M)-இன் குற்றச்சாட்டை அப்படியே ஏற்போம்: தூய்மையை வாக்குறுதி அளித்த கட்சி தான் அதிகப் பணம் வழங்குகிறது. TVK கூறுவது போல் சந்தேகத்துடன் எடுத்துக்கொள்வோம்: அப்படியானால், அதிமுக ஒரு குறிப்பிட்ட ஊர், ஒரு குறிப்பிட்ட வேட்பாளர், சிசிடிவி ஆதாரப் பாதுகாப்பு என்று கோரி தேர்தல் ஆணையத்திடம் மனு கொடுத்தது ஏன் என்று கேட்க வேண்டும். எந்தக் கோணத்தில் பார்த்தாலும் நாற்றம் ஒன்றுதான். இடைத்தேர்தல் தொகுதியில் பணத்தின் வாடை தமிழக அரசியலின் மிகப் பழைய வாசனைத் திரவியம்.

ஆனால் இது TVK-இன் கண்டுபிடிப்பு என்று நடிக்க வேண்டாம். இந்த மாநிலத்தில் அதிகாரத்தைத் தொட்ட ஒவ்வொரு ஆளும் கூட்டணியும், தேர்தல் அறிக்கையை விடப் பணக் கவர் வலிமையானது என்பதைக் கண்டுபிடித்திருக்கிறது. TVK விவகாரத்தை அருவருப்பாக்குவது அதற்கு முந்திய தூய்மை நாடகம் தான். விஜய் தன் முன்னோடிகளை விடக் குறைவாக ஊழல் செய்வேன் என்று வாக்குறுதி அளிக்கவில்லை; ஊழலுக்கு அப்பாற்பட்டவன் என்று வாக்குறுதி அளித்தார். "தூய்மையான சக்தி" என்பது கொள்கை அல்ல, அது ஒரு வர்த்தக முத்திரை. ஒவ்வொரு விளம்பரதாரனுக்கும் தெரிந்தபடி, வர்த்தக முத்திரைகள் தான் மிக விலையுயர்ந்த பொய்கள்.

ஆழமான அநாகரிகம் பணம் கொடுப்பவர் யார் என்பதல்ல; பணம் வாங்குபவர் யார் என்பதே. பணம் வாங்கும் வாக்காளர் இந்தக் கதையின் வில்லன் அல்ல; அவளே அதன் பலி. உழைக்கும் வர்க்கக் குடும்பம் ஒரு மாதக் கௌரவத்திற்கும் ஒரு பணக் கவருக்கும் இடையே எடை போடும் ஜனநாயகம், ஜனநாயகமே அல்ல — அது ஒரு சந்தை. இந்தச் சந்தையில் ஏழைகள் எப்போதும் விற்பவர்களே, வாங்குபவர்கள் அல்ல.

சுயமரியாதை தான் விடுதலையின் முதல் நிபந்தனை என்று பெரியார் கற்பித்தார். விற்கப்பட்ட வாக்கு என்பது அடகு வைக்கப்பட்ட சுயமரியாதை. பணக் கவரை மறுப்பதில் இடதுசாரிகள் சரியாகத்தான் இருக்கிறார்கள், ஆனால் மறுப்பு என்பது எதிர்ப்பு அல்ல. பணக் கவரை அர்த்தமற்றதாக்கும் அரசியல் தான் எதிர்ப்பு — நிலம், கூலி, பள்ளிகள், மருத்துவமனைகள் — அப்போது தான் எந்தக் கிராமவாசியும் இனி துண்டுப் பிரசுரக்காரனிடம் பணம் ஏன் வெல்கிறது என்று விளக்க வேண்டியதில்லை.

தேர்தல் ஆணையம் நடவடிக்கை எடுத்தால் நல்லது. ஆனால் ஆணையத்தால் ஒரு கலாச்சாரத்தைக் கைது செய்ய முடியாது. ஒரு இயக்கத்தால் தான் முடியும் — வாக்காளரை வாடிக்கையாளராக அல்ல, குடிமகனாக நடத்தும் இயக்கம்.