பெயர்ப்பலகை என்பது வெறும் பெயர்ப்பலகை அல்ல

பலகைகள் இறக்கப்பட்டுவிட்டன. இரண்டு அதிகாரிகள் இடைநீக்கம். அரசு 'தவறு' என்கிறது. ஆனால் பெயர்ப்பலகைகள் தவறுதலாக மூன்று மொழிகளில் தோன்றுவதில்லை — மூன்றாவது மொழியை யாரோ தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்கள். தமிழ்நாட்டின் மொழி வரலாறு ரத்தத்தால் எழுதப்பட்டது. 1965-ம் ஆண்டு இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தில் உயிர்நீத்தவர்களின் நினைவு இன்னும் இந்த மண்ணில் வாழ்கிறது. 1968-ல் சட்டப்பேரவை நிறைவேற்றிய இருமொழித் தீர்மானம் ஒரு நிர்வாக முடிவு அல்ல; அது ஒரு உறுதிமொழி. டெல்லியின் ஒவ்வொரு தலைமுறையும் முயன்றிருக்கிறது; தமிழ்நாட்டின் ஒவ்வொரு தலைமுறையும் மறுத்திருக்கிறது. இந்த முறை ஆபத்து வேறு வடிவில் வந்தது: ஒன்றிய அரசிடமிருந்து அல்ல, சொந்த மாநில அரசிடமிருந்து. மு.க. ஸ்டாலின் சொன்னது போல, "இதுவரை ஒன்றிய அரசின் இந்தித் திணிப்பை எதிர்த்த தமிழ்நாடு, இப்போது மாநில அரசே அந்தப் பணியை ஏற்பது போல் தெரிகிறது." இங்கே கவனிக்க வேண்டியது 'தண்ணீர் சோதனை' முறை. முதலில் எதையாவது செய்து பார்; எதிர்ப்பு வந்தால் 'யூ-டர்ன்' அடி; எதிர்ப்பு வரவில்லை என்றால் அதுவே நடைமுறையாகிவிடும். மொழிக் கொள்கை என்பது உள்ளடக்கம் அல்ல — அதை ரீல்ஸ் போலப் பரிசோதித்துப் பார்க்க முடியாது. இந்தித் திணிப்பு பயணிகளின் வசதிக்கானது அல்ல; தமிழ்நாடு எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதை யார் முடிவு செய்வது என்பதற்கான போராட்டம். தன் மக்கள் தேர்ந்தெடுக்காத மொழியில் தன் பலகைகளை அச்சிடும் அரசு, மறுகல்வி செய்யப்படும் மாநிலமாக மாறுகிறது. நியாயமாகச் சொல்ல வேண்டும்: அழுத்தம் பலன் தந்தது. திமுக, பாமக கூச்சலிட்டன; பலகைகள் இறங்கின. ஆனால் பாடம் நன்றி அல்ல, விழிப்பு. யாரோ கூச்சலிட்டதால் பலகைகள் இறங்கின; அரசு நம்பியதால் அல்ல. இங்கே தமிழ்நாடு பெயர் சொல்லி அழைக்க வேண்டிய ஒரு பெரிய வடிவம் உள்ளது. சோதனை பலூன் மூலம் ஆட்சி செய்யும் இளம் அரசு — முதலில் ரீல்ஸ், பின்னர் கொள்கை, பிடிபட்டால் யூ-டர்ன் — இத்தகைய 'தவறுகளை' தொடர்ந்து உருவாக்கும். ஒவ்வொன்றும் ஒரு இளநிலைப் பொறியாளர் மீது பழி சுமத்தப்படும். ஒவ்வொன்றும் மாநிலம் எவ்வளவு விழுங்கத் தயாராக உள்ளது என்பதைச் சோதிக்கும். "இருமொழிக் கொள்கை தமிழ்நாட்டின் உயிர்நாடி. அதோடு விளையாடாதீர்கள்!" — ஸ்டாலினின் எச்சரிக்கை சரியானது. உயிர்நாடி என்பது அலங்காரம் அல்ல; அது ஒவ்வொரு நாளும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டியது — சொந்த அரசிடமிருந்தும் கூட.