மரணத்திற்கு வழிவகுத்த புகார்

தன் மைனர் மகள் துன்புறுத்தப்படுவதாகப் புகார் அளிக்க ஒருவர் காவல் நிலையத்திற்குள் நுழைகிறார். சில நாட்களில் அவர் வெட்டிப் படுகொலை செய்யப்படுகிறார். இதுதான் திருத்தணி யுவராஜின் முழுக் கதை — தன் மக்களைக் காப்பாற்றுவதை நிறுத்திவிட்ட அரசின் கதையும் இதுதான். நமக்குத் தெரிந்ததைப் பாருங்கள். துன்புறுத்தல் 'தொடர்ந்து' நடந்தது — புகாரிலேயே இது கூறப்பட்டுள்ளது. குற்றவாளி அதே பகுதியைச் சேர்ந்த இளைஞன் — தெரிந்தவன், அடையாளம் காணக்கூடியவன், பெயர் குறிப்பிடப்பட்டவன். குடிமைப் பாடநூல்கள் சொல்வதையெல்லாம் அந்தத் தந்தை செய்தார். புகாருக்கும் கொலைக்கும் இடையில் நகர வேண்டிய அரசு இயந்திரம், பொருட்படுத்தத்தக்க அளவில் நகரவில்லை என்றே தெரிகிறது. குற்றவாளி கைது செய்யப்பட்டுவிட்டான், சட்டம் தன் கடமையைச் செய்யும் என த.வெ.க. அரசு சொல்லும். இது வழக்கமான ஆறுதல். ஆனால் இறுதிச் சடங்குக்குப் பிறகான கைது நீதியல்ல; அது காகித வேலை. அரசு பதில் சொல்ல வேண்டிய கேள்வி எளிமையானது, கடினமானது: மைனர் சிறுமியைத் துன்புறுத்தியதாகத் தெரிந்த ஒருவன், ஆயுதத்துடன் அவளது தந்தையின் வீட்டுக்கு வந்து கணக்குத் தீர்க்கும் துணிச்சலை எங்கிருந்து பெற்றான்? தமிழ்நாட்டின் சட்டம் ஒழுங்கின் மீது கவிந்துள்ள தண்டனையின்மைச் சுழற்சி இதுதான். புகார் ஒரு தூண்டுதலாகக் கருதப்படுகிறது; புகார் அளிப்பவர் தொல்லை தருபவராகப் பார்க்கப்படுகிறார்; குற்றவாளியோ அச்சமின்றி நடமாடுகிறான். இந்த வழக்கைப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு குடும்பமும் ஒரே பாடத்தைக் கற்கிறது: அமைதியாக இரு, இல்லையேல் உன் பிணத்தை அடக்கம் செய். பலவீனர்களைக் காக்காத சட்டம் சட்டமல்ல, பலமுள்ளவர்களின் கையில் உள்ள தடி என்று பெரியார் எச்சரித்தார். அதிகாரத்தால் தாமதப்படுத்தப்படும் நீதி, திட்டமிட்டு மறுக்கப்படும் நீதி என்றார் அண்ணா. திருத்தணியில் இரண்டு எச்சரிக்கைகளும் ஒரே வாரத்தில் நிறைவேறிவிட்டன. திராவிட வாக்குறுதி எப்போதும் இதுதான்: அரசு பாதிக்கப்படக்கூடியவர்களுடன் நிற்கும் — விவசாயி, பெண் குழந்தை, தொடர்புகள் இல்லாத சாதாரண மனிதன் காவல் நிலையக் கதவைத் தட்டத் துணிந்தால். யுவராஜ் தட்டினார். இப்போது அரசு பதில் சொல்ல வேண்டும் — இரங்கலால் அல்ல, விளைவுகளால்: விரைவான வழக்கு விசாரணை, உயிர் பிழைத்த குடும்பத்திற்குப் பாதுகாப்பு, துன்புறுத்தல் புகாரை அவசரமாகக் கருதும் காவல்துறை. அதுவரை, இந்த மாநிலத்தில் பதிவாகும் ஒவ்வொரு புகாரும் அரசு தவிர்க்க முடியாத ஒரு கேள்வியைச் சுமக்கிறது: புகார் அளிப்பவரை யார் காப்பாற்றுவது? இந்தக் கொலை ஒரு தனிப்பட்ட பகையால் நடந்ததல்ல; அது ஒரு அமைப்பின் தோல்வியால் நடந்தது. புகார் அளித்த குடிமகனுக்குப் பாதுகாப்பு வழங்குவது அரசின் மிக அடிப்படையான கடமை. அந்தக் கடமையில் தவறியதன் விலையை ஒரு குடும்பம் தன் தலைவனை இழந்து கொடுத்திருக்கிறது. சட்டம் ஒழுங்கைத் தன் முதன்மை வாக்குறுதிகளில் ஒன்றாக முன்வைத்து த.வெ.க. அரசு ஆட்சிக்கு வந்தது. ஆனால் திருத்தணி சம்பவம் காட்டுவது, புகார்களை அவசரமாகக் கையாளும் அமைப்பு இன்னும் கட்டப்படவில்லை என்பதைத்தான். குற்றவாளியைக் கைது செய்தது நல்லது; ஆனால் கொலைக்கு முன்பே நடவடிக்கை எடுத்திருந்தால் ஒரு உயிர் காப்பாற்றப்பட்டிருக்கும். இனி இந்த மாவட்டத்தில் ஒரு தந்தையும் தன் மகளுக்காகப் புகார் கொடுக்க அஞ்சக்கூடாது. அதற்கு, புகார் அளித்தவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு, விரைவான விசாரணை, குற்றவாளிகளுக்குக் கடுமையான தண்டனை ஆகியவை உறுதி செய்யப்பட வேண்டும். இல்லையேல், காவல் நிலைய வாசல் மக்களுக்கு நம்பிக்கையின் இடமாக இல்லாமல் அச்சத்தின் இடமாக மாறிவிடும்.