நிலத் தரகராக அரசு: ஏழைகளின் வயல்களில் எழும் இந்தியாவின் செ.நு. தரவு மையங்கள்

போகாபுரம் விவசாயிகள் இறுதி ஆயுதத்தைக் கண்டுபிடித்துவிட்டனர்: மண்டல் அலுவலகத்தின் முன் சட்டையைக் கழற்றி நின்று, தங்கள் வெற்று முதுகுகளுக்கு மேல் நிலத்தைப் பறிக்கத் துணிந்தால் பறித்துக்கொள்ளுங்கள் என்று அரசுக்குச் சவால் விடுத்தனர். அரசு அசரவில்லை — விசாகப்பட்டினம் மாவட்டத்தில் 850 ஏக்கரை ரிலையன்ஸ் இண்டஸ்ட்ரீஸின் மாபெரும் செயற்கை நுண்ணறிவு தரவு மையத்துக்காக, 1.08 லட்சம் கோடி ரூபாய் மதிப்பிலான திட்டத்துக்கு 25 சதவீத தள்ளுபடியில் ஒதுக்கியுள்ளது. இந்த "வளர்ச்சியின்" கணக்கைக் கேளுங்கள். அரசிடம் இருப்பது வெறும் 50 ஏக்கர்; மேலும் 800 ஏக்கர் கையகப்படுத்த வேண்டும். அதில் சுமார் 250 ஏக்கர் ஒதுக்கீட்டு நிலம் — நிலமற்ற ஏழைகளுக்கு வழங்கப்பட்ட நிலம்; விவசாயிகள் அதைத் தனியாருக்கு விற்க முடியாது, ஆனால் அரசு இழப்பீடு கொடுத்துவிட்டு அதை அப்படியே "மீட்டுக்கொள்ள" முடியும். விவசாயிகள் அதிகாரபூர்வக் கூட்டங்களைப் புறக்கணித்துள்ளனர், ஆந்திர உயர் நீதிமன்றத்தை நாடியுள்ளனர், அரை நிர்வாணமாக நின்று போராடியுள்ளனர். கலெக்டரின் பதில்: திட்டம் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கும். உருவாக்கும். கேள்வி — யாருக்கு என்பதுதான். ஒரு மாபெரும் தரவு மையம் கட்டி முடிந்ததும் அதற்குத் தேவை மின்சாரம், குளிரூட்டும் அமைப்புகள், பொறியாளர்கள், சிறப்புத் தொழில்நுட்பப் பணியாளர்கள். தங்கள் வயல்களைக் கொடுத்த குடும்பங்கள் அதற்குத் தேவையில்லை. தலித் குடும்பங்களின் டி-பட்டா நிலத்தில் தகவல் தொழில்நுட்ப மையம் எழும் தர்லுவாடாவில், நிறுவனம் சமர்ப்பித்த ஆவணங்களை மேற்கோள் காட்டி மனித உரிமை மன்றம் கணக்கிடுகிறது: 23,000 கோடி ரூபாய் மானியங்களுக்கு ஈடாக வெறும் 1,725 நிரந்தர வேலைகள். அங்கு இழப்பீடு ஏக்கருக்கு 17 லட்சமாக நிர்ணயிக்கப்பட்டு, எதிர்ப்புக்குப் பின் 20 லட்சமாக உயர்த்தப்பட்டது; செலுத்தல்கள் அதைப் போல் இரண்டரை மடங்கு என்று கூறப்படுகிறது. காசோலை நிலத்தைச் சொத்தாக ஈடு செய்யும். அதைச் சுற்றிக் கட்டப்பட்ட சமூக-பொருளாதார வாழ்வை அது மாற்றாது: உணவு, பருவ வருமானம், கால்நடைகள், வாரிசுரிமை, பாதுகாப்பற்ற கூலி வேலை நோக்கி தலித் குடும்பங்களை நீண்டகாலமாகத் தள்ளிவரும் சமூகத்தில் அந்தக் குடும்பத்தின் சிறு சுதந்திரம். ஒப்புதல்? எழுத்துப்பூர்வ ஒப்பந்தங்களையும் திருத்தப்பட்ட இழப்பீட்டையும் செயல்முறை தன்னார்வமானது என்பதற்குச் சான்றாக அதிகாரிகள் காட்டுகின்றனர். ஆனால் முழுத் தகவலும், போதிய நேரமும், மறுக்கும் உண்மையான திறனும் இருந்தால் மட்டுமே ஒப்புதலுக்குப் பொருள் — திட்டம் ஏற்கெனவே ஒப்புதல் பெற்ற பிறகு கூட்டம் நடந்தால் அல்ல; விவசாயிகளைச் சந்திக்கச் சென்ற எதிர்க்கட்சித் தலைவர்கள் தடுத்து வைக்கப்பட்டால் அல்ல — ஏப்ரலில் தர்லுவாடாவில் சிபிஐ(எம்) குற்றம் சாட்டியது போல. இது புதிய லோகோவுடன் கூடிய பழைய கதை. விமான நிலையங்களுக்காக நிலம் கையகப்படுத்தப்பட்டது, பிறகு தொழிலுக்காக, பிறகு நெடுஞ்சாலைகளுக்காக; இப்போது செயற்கை நுண்ணறிவுக்காக. போகாபுரம் விவசாயிகள் தெலுங்கில் தெளிவாகச் சொன்னார்கள்: விமான நிலையம் ஏற்கெனவே ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கரை எடுத்துக்கொண்டு வேலையும் தரவில்லை, முறையான இழப்பீடும் தரவில்லை — "எத்தனை கோடி கொடுத்தாலும் உயிரைக் கொடுப்போம், நிலத்தைக் கொடுப்பதில் அர்த்தமில்லை." ஒவ்வொரு கையகப்படுத்தலும் எதிர்காலத்தை வாக்குறுதி அளிக்கிறது; ஒவ்வொன்றும் அதே குடும்பங்களை அதிலிருந்து மேலும் தொலைவில் விட்டுச் செல்கிறது. திராவிட இயக்கம் ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன் புரிந்துகொண்டதை தரவு மையப் பொருளாதாரம் மீண்டும் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறது: நிலம் என்பது உழுபவனின் தலைக்கு மேல் அரசுக்கும் மூலதனத்துக்கும் இடையே தரகு செய்யப்படும் சரக்கு அல்ல. பெரியாரின் கேள்வி — யார் உடைமையாளன், யார் உழைப்பாளி, யார் லாபம் பெறுகிறான் — இன்று எப்போதையும் விடப் பொருத்தமானது. கூட்டு நிறுவனங்களுக்கு நிலத் தரகராக அரசு இருக்க விரும்பினால், ஏழைகளை வெளியேற்றுவதை "வளர்ச்சி" என்று அழைப்பதையாவது நிறுத்தட்டும். உழுபவனைப் பறித்து தொடங்கும் வளர்ச்சி வளர்ச்சி அல்ல. அது பரிமாற்றம் — சிறிதே உள்ளவர்களிடமிருந்து எதுவும் தேவையில்லாதவர்களுக்கு நிலம் மாறுவது; பொது மக்களின் பணத்தில் மானியம் பெற்று, "வேலைவாய்ப்பு" என்ற சொல்லால் புனிதப்படுத்தப்படுவது.