பார்வையின்றி உலகை வென்றார்கள். அவர்களை அரசால் பார்க்கக்கூட முடியவில்லை.

இந்திய விளையாட்டில் பல தசாப்தங்களாகப் பழக்கப்பட்ட ஒரு சடங்கு உண்டு: வெற்றியாளர்கள் திரும்புவார்கள், மாலைகள் வரும், முதல்வர்கள் புகைப்படத்துக்கு நிற்பார்கள், அறிவிப்புகள் மழையாகப் பொழியும், வீட்டு மனைகள், வேலைகள், ரொக்கப் பரிசுகள். பிறகு கேமராக்கள் போய்விடும்; அரசு மறந்துவிடும். இந்தியாவின் பார்வையற்ற மகளிர் கிரிக்கெட் வீராங்கனைகள் இப்போது அந்த மறதியை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். கடந்த ஆண்டு நவம்பரில் தீபிகா டி.சி.யின் அணி முதல் மகளிர் பார்வையற்றோர் டி20 உலகக் கோப்பையை வென்றது; போட்டி முழுவதும் தோல்வியே இல்லாமல், கொழும்பு இறுதிப் போட்டியில் நேபாளத்தை 7 விக்கெட் வித்தியாசத்தில் வீழ்த்தியது. ஆந்திராவின் ஸ்ரீ சத்ய சாய் மாவட்டம் மடகாசிராவைச் சேர்ந்த கேப்டன் தீபிகா, ஆஸ்திரேலியாவுக்கு எதிராக 45 பந்துகளில் 92 ரன்கள் அடித்தார். கர்நாடக முதல்வர் சித்தராமையாவின் இல்லத்தில் அணி கவுரவிக்கப்பட்டது: கர்நாடக வீராங்கனைகளுக்கு தலா ரூ.10 லட்சம், அரசு வேலை; மற்ற மாநிலங்களைச் சேர்ந்த 13 பேருக்கு தலா ரூ.2 லட்சம். தலைவர்களும் அதிகாரிகளும் வீட்டு மனைகள் வழங்குவதாக வாக்குறுதி அளித்தனர். ஓராண்டுக்குப் பிறகு, 'தி இந்து' செய்திப்படி, எதுவும் நகரவில்லை. தீபிகா இன்னும் தன் வீட்டு மனைக்காகக் காத்திருக்கிறார். அவரது தோழிகள் வேலைகளுக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள். 'எங்கள் பகுதி பார்வைக் குறைபாட்டால் வீட்டு மனை விவகாரங்களைத் தொடர அரசு அலுவலகங்களுக்கு எங்களால் அலைய முடியாது' என்றார் அவர். இந்த வாக்கியத்தை மீண்டும் படியுங்கள். உலகக் கோப்பை வென்ற அணியின் கேப்டன், தன்னால் பார்வைக் குறைவால் அதிகாரிகளைத் துரத்த முடியாது என்று அரசிடம் சொல்கிறார்; அவருக்கு மாலை போடும்போது தெளிவாகத் தெரிந்த அரசுக்கு, இப்போது அவர் தெரியவில்லை. பெரியார் இந்த முறையை உடனே அடையாளம் கண்டிருப்பார். குறியீடுகளை வழிபடும், உள்ளடக்கத்தைக் கைவிடும் சமூகத்தை அவர் வாழ்நாள் முழுவதும் கேலி செய்தார்; உயிருள்ளவர்கள் பசியால் வாடும்போது சிலைகள் எழுப்பும் சமூகம். பாராட்டு விழா என்பது பூக்களால் கட்டப்பட்ட சிலை அல்லாமல் வேறென்ன? கேமராக்களுக்காக எழுப்பப்பட்டு அழுகவிடப்படும் சிலை. கருணையற்ற அதிகாரம் வெறும் நாடகம் என்று அண்ணா எச்சரித்தார். நவம்பரில் நாடகம் அரங்கேறியது; கருணை வரவேயில்லை. புறக்கணிப்பின் கணக்கைப் பாருங்கள். இந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியம் ஆயிரக்கணக்கான கோடிகளில் அமர்ந்திருக்கிறது. கிராமங்களில் இந்த வீராங்கனைகளைக் கண்டறிந்து பயிற்றுவிக்கும் இந்திய பார்வையற்றோர் கிரிக்கெட் சங்கம், பயிற்சி, உடற்தகுதி, உணவு, பயணத்துக்கு நிதி கேட்டு யாசிக்கிறது. 16 முதல் 28 வயதுள்ள வீராங்கனைகள், பெரும்பாலும் ஏழை கிராமப்புறக் குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவர்கள்; உள்ளூரில் விளையாட மைதானமோ, உடற்பயிற்சி வழிகாட்டுதலோ இல்லை; பெரு நகரங்களில் பயிற்சி பெறக் கட்டுப்படியாகாது. ஓராண்டில் அவர்களை உண்மையில் சென்றடைந்த ஒரே பணம், கடந்த ஞாயிறு விஜயநகரத்தில் ஒரு அறக்கட்டளை விழாவில் வழங்கப்பட்ட கப்பல் கட்டும் நிறுவனத்தின் சமூகப் பொறுப்பு நிதியான தலா ரூ.50,000. ஒரு கப்பல் கட்டும் நிறுவனம். விளையாட்டு அமைச்சகம் அல்ல. பிசிசிஐ அல்ல. ஒரு கப்பல் கட்டும் நிறுவனம். யார் புறக்கணிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதைக் கவனியுங்கள்: பெண்கள், மாற்றுத்திறனாளிகள், கிராமப்புறத்தவர், ஏழைகள். இந்தக் குடியரசு எதிர்ப்பதாகக் கூறும் ஒவ்வொரு பின்தங்கிய அச்சும், வெற்றி பெற்ற பதினாறு இளம் வீராங்கனைகளில் குவிந்துள்ளது. அரசு தன் விளையாட்டு வீரர்களிடம் கேட்கும் ஒன்றைத்தான் அவர்கள் செய்தார்கள்: வென்றார்கள். இந்தியாவுக்காக வென்றார்கள். கொழும்பில் மூவர்ணக் கொடி ஏறியது, ஏனென்றால் பூமியில் வேறு யாரும் பார்க்க முடியாததைவிட அவர்களால் சலசலக்கும் பந்தைக் கேட்க முடிந்தது. தீபிகாவின் கோரிக்கை தாங்க முடியாத அளவு எளிமையானது: 'அரசு தன் கடமையைச் செய்து எங்களிடம் நம்பிக்கையை ஏற்படுத்த வேண்டும்.' தர்மம் அல்ல. கடன். வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்ட வீட்டு மனைகள். அறிவிக்கப்பட்ட வேலைகள். பயிற்சி பெற மைதானங்கள். அவர்களுடன் புகைப்படம் எடுக்க நேரம் கண்ட அரசு, அவர்கள் பெயர் உள்ள கோப்புகளையும் கண்டுபிடிக்க முடியும். அதுவரை, 'பேட்டி பச்சாவோ' பற்றிய ஒவ்வொரு உரையும், மகளிர் தினத்தின் ஒவ்வொரு சுவரொட்டியும் பெரியார் சொல்வது போலத்தான்: மறக்கப்பட்ட கல்லறை மீது ஒரு மாலை.