வறட்சி இயற்கை; தாமதம் அரசியல்

இந்திய பேரிடர் நிவாரணத்தின் இலக்கணத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட கொடூரம் உள்ளது. ஒரு மாநிலம் தன் நீர்த்தேக்கங்கள் வறண்டு பயிர்கள் வாடுவதைப் பார்த்துவிட்டு, பிறகு — கையேந்தி — சட்டம் ஏற்கெனவே தரவேண்டும் என்று சொல்லும் பணத்தைக் கேட்டு தில்லிக்கு எழுதுகிறது. கர்நாடக வறட்சி குறித்து மல்லிகார்ஜுன கார்கே நரேந்திர மோடிக்கும் அமித் ஷாவுக்கும் எழுதிய கடிதம் குற்றமற்ற மரியாதையுடன் உள்ளது. அது ஒரு குற்றப்பத்திரிகையும் கூட. கடிதத்தை உற்றுப் படித்தால் மரியாதை புளிக்கிறது. ₹18,748.23 கோடி இழப்புக்கு எதிராக ₹3,705.30 கோடி விடுவிக்க பிரதமரின் "தனிப்பட்ட தலையீட்டை" காங்கிரஸ் தலைவர் கோர வேண்டியுள்ளது — நிவாரணம் கடமையல்ல, உபகாரம் என்பது போல. உதவி "அரசியல் கணக்குகளுக்கு அப்பாற்பட்டு" விடுவிக்கப்பட வேண்டும் என்று மன்றாட வேண்டியுள்ளது — இயல்பு நிலையே அரசியல்தான் என்பது போல. 2015-16 வேளாண் கணக்கெடுப்புக்குப் பதில் புதுப்பிக்கப்பட்ட பூமி நிலப் பதிவேடுகளின் அடிப்படையில் உள்ளீட்டு மானியம் கணக்கிடப்பட வேண்டும் என்று கோர வேண்டியுள்ளது — 2026-ன் உண்மையான விவசாயியை எண்ணுவது பொது அறிவல்ல, சலுகை என்பது போல. கள உண்மைச் சரிபார்ப்பில் உள்ள பதினொரு தாலுகாக்களையும் ஒரே தொடர் வறட்சியின் பகுதியாகக் கருத வேண்டும் என்று கேட்க வேண்டியுள்ளது — கணக்கெடுப்புச் சுழற்சிகளைத் தாண்டி நீடிக்கும் வறட்சி, தனிக் கோரிக்கை தேவைப்படும் அதிகாரவர்க்க அதிசயம் என்பது போல. இந்தக் கோரிக்கைகள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு சிறு ஒப்புதல் வாக்குமூலம்: குறைவாக, தாமதமாக, குறைந்தோருக்குச் செலுத்துவதற்கான காரணங்களைக் கண்டுபிடிக்கவே இந்த அமைப்பு வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. கர்நாடகாவுக்கு நன்கு தெரிந்த தாமத இயந்திரம் இது. 2024-ல் மத்திய அரசுடனான வறட்சி நிவாரண மோதல் உச்ச நீதிமன்றத்தில் முடிந்தது. இப்போது முறை சடங்காகிவிட்டது: மாநிலம் அறிவிக்கிறது, மத்தியம் தாமதிக்கிறது, கோப்புகள் பயணிக்கின்றன, விவசாயி காத்திருக்கிறான். பணம் நகரும் நேரத்தில், விதைப்புக் காலம் நகர்ந்துவிடுகிறது. தானம் அவமானப்படுத்தும், உரிமை கௌரவப்படுத்தும் என்று பெரியார் கற்பித்தார். தில்லி தர்பாரில் திராவிடத் தெற்கு யாசகம் கேட்காது என்ற வலியுறுத்தலின் மீது அண்ணா அரசியலைக் கட்டினார். இருவரும் இந்தக் கடிதத்தை அது என்னவோ அதாகவே அடையாளம் காண்பார்கள்: இந்திய நிதிக் கூட்டாட்சி பணப்பையை மையப்படுத்தி, பழியைப் பரவலாக்கிவிட்டதால், மனு எழுதும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்ட ஒரு மாநில அரசு. இது வெறும் கர்நாடகாவின் கதை அல்ல. வெள்ளம், புயல், வறட்சி என எந்தப் பேரிடரிலும் இதே நாடகம் அரங்கேறுகிறது: மாநிலம் மதிப்பீடு அனுப்புகிறது, மத்தியக் குழு வருகிறது, கோப்பு சுற்றுகிறது, காலம் கடக்கிறது. பேரிடர் நிவாரண நிதி விதிகள் காகிதத்தில் தெளிவாக இருந்தாலும், நடைமுறையில் அவை யார் கேட்கிறார், எப்படிக் கேட்கிறார் என்பதைப் பொறுத்தே இயங்குகின்றன. உரிமையாக இருக்க வேண்டியது உறவாக மாறிவிடுகிறது. வறட்சி உண்மை — 58 சதவீத மழை பற்றாக்குறை, வரலாறு காணாத அளவு குறைந்த நீர்த்தேக்கங்கள், துயரில் 31 லட்சம் குடும்பங்கள். மனிதனால் உருவாக்கப்பட்டது காத்திருப்பு. பிரதமருக்கு காங்கிரஸ் தலைவரின் தனிப்பட்ட கடிதம் தேவைப்படும் நிவாரண அமைப்பு, அமைப்பே அல்ல. அது ஒரு தர்பார்; கர்நாடக விவசாயிகள் அதன் வெளியே புழுதியில் நிற்கிறார்கள்.