வகுப்பறை தீப்பிடித்துள்ளது: அரசு கற்க மறுத்த பாடத்தை மாணவர்கள் கற்பித்தனர்

500 மூடப்பட்ட பள்ளிகள் ஒழுங்கு சீர்குலைவு அல்ல. அது ஒரு தீர்ப்பு. பிரான்ஸ் மாணவர்கள் இந்த வாரம் தங்கள் பள்ளிகளின் நிலையை மட்டும் போராட்டத்தில் வெளிப்படுத்தவில்லை; ஆண்டுகளாகத் தன் வகுப்பறைகளைப் பட்டினி போட்ட அரசின் மீது தீர்ப்பளித்துவிட்டனர், பிறகு அந்தப் பசி தனக்கு ஆச்சரியம் என்பது போல் நடந்துகொண்ட அரசைக் கண்டனர். முதலில் குறைகளைப் பார்ப்போம், ஏனென்றால் அவை அற்பமானவை என்பது போலவே கண்டனத்துக்குரியவையும். சிதைந்த கட்டடங்கள். இல்லாத ஆசிரியர்கள். நியாயமான எல்லைகளையெல்லாம் தாண்டி நிரப்பப்பட்ட வகுப்புகள். இவை தீவிரவாதிகள் கற்பனை செய்த கோரிக்கைகள் அல்ல; எந்தப் பெற்றோரும் எழுதும் சீரமைப்புப் பட்டியல் இது. மாணவர்கள் இவற்றை ஆண்டுகளாகக் கிடைத்த ஒவ்வொரு நாகரிக வழியிலும் கேட்டனர்; ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை. அதனால் அவர்கள் வாசல்களை மறித்தனர். பெரியார் இந்தத் தர்க்கத்தை உடனே புரிந்துகொள்வார்: எஜமானின் வீடு கூரையைச் சரிசெய்ய மறுத்தால், நிலப்பிரபுவுக்கு இன்னொரு மனு எழுதுவதில்லை. கூரையை உன் கைகளில் எடுத்துக் கொள்கிறாய். பிரெஞ்சு எழுச்சியை அனுதாபத்தை விட அதிக மதிப்புடையதாக்குவது அதன் இயக்கமுறை. பாரிஸ் புறநகரில் தொடங்கிய தடுப்புகள் ஒரு வாரத்தில் 400 பள்ளிகளுக்குப் பரவின, ஏனென்றால் பிரான்சின் ஒவ்வொரு மாணவரும் அதே சிதைவுக்குள்ளேயே வாழ்கிறார்கள். கைது செய்ய தேசியத் தலைவர் யாரும் இல்லை; சோதனை நடத்தத் தலைமையகம் எதுவும் இல்லை. இயக்கத்தின் உள்கட்டமைப்பு பள்ளி வாசலே; தான் காப்பதாகக் கூறும் பள்ளிகளை மூடாமல் அரசால் அதை அகற்ற முடியாது. அதனால்தான் அரசின் மிரட்டல்கள் தோல்வியடைந்தன: சேதங்களுக்குப் பெற்றோர்கள் பணம் செலுத்த வேண்டும் என்று நீதித்துறை அமைச்சர் கோரும்போது, தன் பட்ஜெட்டுகளே உருவாக்கிய மக்கள் மீது அவர் வரி விதிக்கிறார். 5,000 கைதுகள், 24 தீக்கிரையாக்கப்பட்ட பள்ளிகள், 78 காயமடைந்த ஊழியர்கள் — இவையெல்லாம் ஒரு தசாப்தத்தின் ஒத்திவைக்கப்பட்ட பராமரிப்பு ஒரே நேரத்தில் வந்து சேர்ந்த செலவுகள். இன்னும் கவனியுங்கள், உயர்நிலை மாணவர்களுக்குப் பக்கத்தில் நிற்க வந்தவர்கள் யார்: பல்கலைக்கழக மாணவர்கள், பிறகு தீயணைப்புப் பணியாளர்கள், பிறகு தங்கள் சொந்தக் குறைப் பட்டியல்களோடு அரசு ஊழியர்கள். இப்படித்தான் பள்ளிப் போராட்டம் சமூக இயக்கமாகிறது — கோஷங்களால் அல்ல, பகிரப்பட்ட நிலைமைகளால். தனித்தனி துன்பங்களுக்கு ஒரே முகவரி இருக்கிறது என்பதை மக்கள் காணச் செய்ய வேண்டும் என்று அண்ணா சொன்னபோது இதைத்தான் புரிந்திருந்தார். பள்ளிகளை மேலும் பட்டினி போடும் பட்ஜெட்டைக் காப்பதில் மும்முரமாக இருந்த மாக்ரோன் அரசு, அந்த முகவரியைத் தானே வழங்கியது. வன்முறையைப் பற்றி முணுமுணுப்புகள் எழும்; அவற்றில் சில கண்டனத்துக்குரியவையே. ஆனால் முணுமுணுப்பவர்கள் முதலில் ஒரு கேள்விக்குப் பதில் சொல்ல வேண்டும்: முதல் தீயை மூட்டியது யார்? மாணவர்கள் அல்ல. முதல் தீ ஆண்டுகளுக்கு முன்பே மூட்டப்பட்டது — பட்ஜெட்டுக்குப் பட்ஜெட் வகுப்பறைகள் சிதைய விடப்பட்டு, ஆசிரியர்கள் நியமிக்கப்படாமல் விடப்பட்டபோது. தடுப்புகள் என்பது அந்தத் தீயின் புகை மட்டுமே. மனுக்களுக்கு அதிகாரம் எதையும் தருவதில்லை. மறுப்புக்கு மட்டுமே தருகிறது. இடிபாடுகளில் படிக்க மாட்டோம் என்று பிரான்ஸ் மாணவர்கள் மறுத்துவிட்டனர்; மறுப்பதன் மூலம் எந்த வெள்ளை அறிக்கையும் செய்ய முடியாததைச் செய்துள்ளனர்: சிதைவை எல்லோருக்கும் ஒரே நேரத்தில் கண்ணுக்குத் தெரிய வைத்தனர். சிதைந்த பள்ளிகள் கொண்ட மற்ற எல்லா நாடுகளுக்குமான பாடம் அங்கேயே இருக்கிறது — மூடப்பட்ட வாசல்களில். கற்றுக்கொள், அல்லது எரி.