கருத்து: யார் உண்கிறார், யார் காத்திருக்கிறார், யார் கேமராக்களுக்குப் பிறகே கேட்கப்படுகிறார்
ராணிப்பேட்டையில் பறிமுதல் செய்யப்பட்ட ஒரு டன் ரேஷன் அரிசியும் மாட்ரிட் வீட்டிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட 87 வயது பெண்ணும் ஒரே கதையைச் சொல்கின்றனர்: முதலில் இருப்பையும் பத்திரத்தையும் எண்ணும் அமைப்புகள் மனிதர்களை வலியுறுத்தப்படும்போதுதான் எண்ணுகின்றன.
ஒவ்வொரு வசதியான ஏற்பாட்டையும் நோக்கி பெரியார் எளிய கேள்வி கேட்டார்: யார் சாப்பிடுகிறார், யார் காத்திருக்கிறார், காத்திருப்பதே மரியாதை என்று யாருக்குச் சொல்லப்படுகிறது? இந்த வாரம் அந்தக் கேள்வி ஒரு டன் அரிசியோடு வருகிறது. ராணிப்பேட்டையில், ஏழை அட்டைதாரருக்கு உணவளிக்க வேண்டிய அமைப்பிலிருந்து வெளியேறிய பொது விநியோகத் தானியத்தை அதிகாரிகள் பறிமுதல் செய்தனர். மாட்ரிட்டில், 1956 முதல் வைத்திருந்த வீட்டிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட 87 வயது பெண் உயிரிழந்தார்; திரும்ப முடியாத நிலையில்தான் ஒப்பந்தம் மூலம் அவரது வீடு திரும்பக் கிடைத்தது. ஒன்று உணவு பற்றியது. மற்றொன்று உறைவிடம் பற்றியது. இரண்டும் ஒரே நிர்வாகப் பழக்கம் பற்றியவை: இருப்பையும், பத்திரத்தையும், கோப்பையும் முதலில் பாதுகாப்பது; வரிசையோ கேமராவோ தவிர்க்க முடியாததாக்கும்போது மனிதரைக் கண்டுபிடிப்பது.
ரேஷன் கடை என்பது நலன் முத்திரை குத்தப்பட்ட கிடங்கல்ல. பெரியாரின் சுயமரியாதையிலிருந்து, அரசு கடைசி வீட்டை அடைய வேண்டும் என்ற அண்ணாவின் வலியுறுத்தல் வரை, கலைஞரின் உரிமையாக நலத்திட்ட விரிவாக்கம் வரை, பொது வழங்கல் ஒருபோதும் தர்மமல்ல. வசதியானவர்கள் பின்னர் ஒழுங்கு என்று உரிமை கொண்டாடிய அனைத்தையும் தங்கள் உழைப்பால் கட்டிய மக்களுக்கு அரசு திருப்பிச் செலுத்தும் கடன் அது. அதனால் கடைக்கு முன் கசியும் அரிசி போக்குவரத்துப் பிழையல்ல. உணவுகளில் அளக்கப்படும் முறிந்த வாக்குறுதி. ஒரு டன்னை அமைப்புக்குள் வைத்திருக்க முடியாத தலைவர், ஏழைகளுக்குப் பொறுமை பற்றிப் போதிக்க வேண்டாம்.
வெளியேற்றத்தைத் திறன் என்று அழைக்கும் வீட்டுச் சந்தையையும் அதே சோதனை தீர்மானிக்கிறது. மாட்ரிட் குடியிருப்பாளர் எழுபது ஆண்டுகள் வீட்டை வைத்திருந்தார்; வாழ்ந்த ஒப்பந்தப்படி வாடகை பாக்கியில்லை. அவரிடம் இல்லாதது சட்ட வரலாறல்ல. சொத்து. உரிமை மாறியதும், அவரது கடந்த காலம் கணக்கில் எடுக்கப்படுவது நின்றது. மூட்டை பின்வாசல் வழியே வெளியேறிய பிறகு தமிழ்நாட்டு அட்டைதாரரின் உரிமை நிற்பது போலவே. சடங்குப் பெயரில்லாத சாதிகள் உட்பட, சமூகங்கள் தங்கள் சாதியை இத்தகைய தருணங்களில்தான் வெளிப்படுத்துகின்றன: உரிமையாளரும் குடியிருப்பாளரும், இருப்புள்ளவரும் இருப்பற்றவரும், முன்னதாகக் கேட்கப்படுபவரும் ஸ்ட்ரெச்சருக்குப் பின் கேட்கப்படுபவரும்.
அதனால் கோரிக்கைகள் பாடலாக இல்லாமல் பொருளாக இருக்க வேண்டும். கசிவுக்கு முகவரியையும் பொறுப்பான பெயரையும் கிடைக்கும் வரை, மாவட்டவாரியாக பொது விநியோக ஒதுக்கீடு, எடுப்பு, விற்பனை, பறிமுதல் எண்களை வெளியிடுங்கள். ஒவ்வொரு பிடிப்புக்குப் பின்னால் உள்ள கடைகளையும் போக்குவரத்துச் சங்கிலிகளையும் தணிக்கை செய்யுங்கள்; தானியத்துக்குக் கணக்கு காட்ட முடியாதபோது முதலில் அட்டைதாரருக்குக் கொடுங்கள். வெளியேற்றத்தை வெறும் நடைமுறை என்று அழைக்கும் ஒவ்வொரு அதிகார எல்லையிலும், அமலாக்கத்துக்கு முன் நீண்ட குத்தகைகளைப் பாதுகாக்கவும்; மருத்துவமனைச் சேர்க்கைக்குப் பின் அல்ல, அமலாக்க அதிகாரிகளுக்கு முன் மறு வீட்டுவசதியை முடிவு செய்யவும். இவை புரட்சிக் கோரிக்கைகளல்ல. சுயமரியாதையின் குறைந்தபட்சக் கணக்கு.
நீதிப் பத்திரிகை 1917இல், நிறுவனங்களுக்குச் சேவை செய்த பிறகு எஞ்சுவது சாதாரண மக்களல்ல என்று வாதிட நிறுவப்பட்டது. ஒரு நூற்றாண்டு கழித்தும், அந்த எச்சம் இன்னும் அரிசிக்கு வரிசையில் நிற்கிறது, இன்னும் வீடுகளிலிருந்து தூக்கிச் செல்லப்படுகிறது. வேறுவிதமாகத் தீர்மானிக்கப்பட விரும்பும் அரசுகளுக்கு எளிய வழி உள்ளது: மக்களிடமிருந்து பறிமுதல் செய்யப்பட்டதை எண்ணுவதற்கு முன், மக்களை அடைந்ததை எண்ணுங்கள்.