ஆறு அவர்களை எடுத்துக்கொண்டே இருக்கிறது; அரசு திரும்பிக்கூடப் பார்க்கவில்லை

மேலும் முப்பது உயிர்களை காங்கோ நதி விழுங்கிவிட்டது; மேலும் பலரை அது ஒருபோதும் திருப்பித் தராமல் போகலாம். திங்கள்கிழமை ஈக்வேட்டர் மாகாணத்தில் இருட்டில் இரண்டு படகுகள் மோதின; காலையில் நதி தான் எப்போதும் செய்வதை நம்பகமாகச் செய்தது: சாதாரணப் பயணத்தைப் பெரும் சமாதியாக மாற்றியது. இது விபத்து என்று நமக்குச் சொல்லப்படுகிறது. இல்லை. வயலில் நிற்கும் மனிதன் மீது மின்னல் விழுவதுதான் விபத்து. தன் ஏழைக் குடிமக்களின் உயிர்கள் பாதுகாப்பான படகுகளுக்கோ, அமல்படுத்தப்படும் விதிகளுக்கோ, உண்மையில் இருக்கும் சாலைகளுக்கோ தகுதியானவை அல்ல என்று ஆண்டாண்டாக ஒரு அரசு முடிவு செய்யும்போது நடப்பதுதான் இது. நிலைமைகளைப் பாருங்கள் — அவை மர்மமானவை அல்ல. காங்கோவின் உள்பகுதிகளில் சாலைகள் குறைவு, இடிந்து கிடக்கின்றன; அதனால் லட்சக்கணக்கான மக்களுக்கு நதியைத் தவிர வேறு வழியில்லை. அவர்கள் ஏறும் படகுகள் மலிவான மரப் படகுகள்; வழக்கமாக அளவுக்கு அதிகமாக நிரப்பப்படுகின்றன; இரவில் ஓடுகின்றன — மீட்பு கிட்டத்தட்ட சாத்தியமற்ற நேரத்தில் — ஏனெனில் அவை அப்போதுதான் ஓடுகின்றன. உயிர்காக்கும் மேலாடைகள் அரிது. இந்த உண்மைகள் பல தசாப்தங்களாகத் தெரிந்தவை. கடந்த முறை படகு கவிழ்வதற்கு முன்பும் தெரியும், அதற்கு முந்தைய முறையும் தெரியும், அடுத்த முறைக்கு முன்பும் தெரியும். ஒவ்வொரு பேரழிவுக்குப் பிறகும் அதிகாரப்பூர்வ சடங்கு வருகிறது: கடுமையான ஒழுங்குமுறை, கட்டாய உயிர்காக்கும் மேலாடை, இரவுப் பயணத்திற்கு எதிரான நடவடிக்கை என்ற வாக்குறுதிகள். அதிபர் சிசேகெடி முன்பும் உயிர்காக்கும் மேலாடைகளுக்கு உத்தரவிட்டுள்ளார். பிறகு கேமராக்கள் சென்றுவிடுகின்றன; வாக்குறுதிகளால் காவல் காக்க முடியாத அளவுக்குப் பரந்த நதி அமைப்பில் அமலாக்கம் கரைந்துவிடுகிறது; படகுகள் இருட்டில், நிரம்பி வழிந்தபடி, தொடர்ந்து ஓடுகின்றன. கட்டமைப்பு வன்முறை இப்படித்தான் செயல்படுகிறது. இந்த மக்களை மூழ்கும்படி யாரும் உத்தரவிடவில்லை. அரசு, முன்கூட்டியே தெரிந்த, தடுக்கக்கூடிய வழிகளில், அவர்களுக்கு இருக்கும் ஒரே சாலையைப் பாதுகாப்பாக்கத் தவறுகிறது — பிறகு அதன் விளைவை கடவுளின் செயல் அல்லது விதி என்கிறது. பாதிக்கப்படுபவர்கள் ஒருபோதும் அதிகாரம் படைத்தவர்கள் அல்ல. அவர்கள் வணிகர்கள், தொழிலாளர்கள், மாணவர்கள், குடும்பங்கள் — வேறு எந்த வழியிலும் பயணிக்க முடியாதவர்கள். மிகச் சாதாரண உயிர்களை ஒரு சமூகம் எப்படி நடத்துகிறது என்பதைக் கொண்டே அது மதிப்பிடப்படும் என்று பெரியார் கற்பித்தார். அந்த அளவுகோலில், காங்கோவில் ஓடுவது வெறும் நீர் மட்டுமல்ல — அலட்சியம், அலை அலையாக. வறுமை ஒரே இரவில் மறைந்துவிடும் என்பது திராவிட வாக்குறுதி அல்ல; அரசு ஏழைகளின் பக்கம் நிற்கும், அவர்களின் உடல்களைப் பின்னர் எண்ணாது என்பதே அது. கோரிக்கைகள் சிக்கலானவை அல்ல: படகுகளைப் பரிசோதியுங்கள், ஏற்ற வரம்புகளை அமல்படுத்துங்கள், இரவுப் பயணிகள் பயணத்தைத் தடை செய்யுங்கள் அல்லது பாதுகாப்பாக்குங்கள், நதியோரம் உண்மையான மீட்பு வசதிகளை உருவாக்குங்கள். எதிர்ப்பைக் காவல் காக்க முடிந்த அரசால் தன் நதிகளையும் காவல் காக்க முடியும். அது வேண்டாமென்கிறது. அது செய்யும் வரை, நதி அவர்களை எடுத்துக்கொண்டே இருக்கும், அறிக்கைகள் வந்துகொண்டே இருக்கும், ஒன்றும் — ஒன்றுமே — மாறாது.