கடற்கரை வெற்று நிலம் அல்ல

புனித ஜார்ஜ் கோட்டையின் ஒரு சன்னலிலிருந்து பார்த்தால், சென்னைக் கடற்கரை ஒரு பயன்பாட்டுக்குக் காத்திருக்கும் திறந்த வெளியாகத் தோன்றலாம். விடியலில் கரை திரும்பும் ஒரு படகிலிருந்து பார்த்தால் காட்சி வேறு: தலைமுறைகளாக, நகரம் பின்னால் வளர்வதற்கு வெகு முன்பே, அங்கு நிற்கும் கிராமங்கள், படகு இறங்குதுறைகள், வலை பின்னும் முற்றங்கள், ஏலக் கொட்டகைகள்.

எந்தப் பார்வையை அரசு ஏற்க வேண்டும் என்பதை இந்த வாரம் நகரின் மீனவச் சமூகங்கள் நினைவூட்டியுள்ளன. செவ்வாய்க்கிழமை, திருவள்ளூர் முதல் செங்கல்பட்டு வரையிலான 64 குப்பங்களின் மக்கள் சீனிவாசபுரம் வரை மௌன ஊர்வலம் சென்று, ஃபோர்ஷோர் எஸ்டேட்டில் புதிய தலைமைச் செயலகம் கட்டும் திட்டத்தை எதிர்த்து மணலில் கருப்புக் கொடிகளை நட்டனர். காசிமேட்டில், ஆந்திரத்தில் நூறு நாட்களுக்கும் மேலாகப் பிடித்து வைக்கப்பட்டுள்ள சென்னையின் ஏழு படகுகள் மீட்கப்படும் வரை காலவரையின்றி வேலை நிறுத்தம் செய்யப் படகு உரிமையாளர்கள், வியாபாரிகள், சுமைதூக்குவோர், வலை பின்னுவோர் முடிவு செய்துள்ளனர்.

கட்டுவதற்கு முன் கேளுங்கள்

பட்டினப்பாக்கப் போராட்டக்காரர்கள் குறிப்பிடத்தக்க நிதானத்தைக் காட்டியுள்ளனர். முதல்வரின் நல்லெண்ணத்தை நம்புவதாகக் கூறியுள்ளனர். மீனவர்களா, தலைமைச் செயலகமா என்று தேர்வு செய்ய வேண்டி வந்தால் முதல்வர் மீனவர்களையே தேர்ந்தெடுப்பார் என்ற ஓர் அமைச்சரின் சொற்களையே அரசுக்கு நினைவூட்டியுள்ளனர். அது ஓர் அழைப்பு; அரசு அதை ஏற்க வேண்டும்.

புதிய அரசு இருக்கை என்பது பல பத்தாண்டுகளுக்கான முடிவு. மாற்று இடங்கள், கடலோர ஒழுங்குமுறை, வெள்ள அபாயங்கள், அந்த இடத்தில் ஏற்கெனவே வாழ்ந்து உழைக்கும் மக்களுக்கு ஏற்படும் பாதிப்பு ஆகியவை குறித்த பொது மதிப்பீட்டுக்குப் பிறகே அது எடுக்கப்பட வேண்டும். இவை எதுவும் பொதுமக்கள் முன் வைக்கப்படவில்லை. அந்தப் பணி நடக்கும் வரை அரசாணையைத் திரும்பப் பெறுவதோ நிறுத்தி வைப்பதோ அரசுக்குச் சிறிது கௌரவத்தைத் தவிர வேறு எதையும் இழக்கச் செய்யாது.

மீனவர்களின் பிற கோரிக்கைகளும் அதே தீவிரத்துடன் அணுகப்பட வேண்டும். ஊழியர் குடியிருப்புகளுக்காகவும் பொதுக் கட்டடங்களுக்காகவும் கடந்த காலத்தில் தங்கள் கிராமங்களிடமிருந்து எடுக்கப்பட்ட நிலம் திருப்பித் தரப்படவில்லை என்றும், பல பத்தாண்டுகளுக்கு முன் கட்டப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான குடியிருப்புகள் 2004 சுனாமிக்குப் பிறகு பழுதுபார்க்கப்படவில்லை என்றும் அவர்கள் கூறுகின்றனர். இவை வளர்ச்சிக்கு எதிரான வாதங்கள் அல்ல. இதுவரை “வளர்ச்சி” தங்களுக்கு என்னவாக இருந்தது என்பதன் பதிவு.

கடலுக்கும் ஓர் அரசு வேண்டும்

காசிமேட்டுச் சிக்கல் மாநில எல்லையைக் கடப்பதால் கடினமானது. ஆந்திரத்தில் படகுகள் பிடிக்கப்படுவது ஏறக்குறைய ஆண்டுதோறும் நடப்பதாகவும், பணம் செலுத்தியபின் முடிவதாகவும் படகு உரிமையாளர்கள் கூறுகின்றனர்; இந்த ஆண்டு அங்கு அது அரசியல் விவகாரமாகியுள்ளது. ஒற்றைப் படகு உரிமையாளர்கள் ஏழு பேர் ஏப்ரல் முதல் வாழ்வாதாரமின்றித் தவிக்கின்றனர்.

நதிநீர்ச் சிக்கல்களில் காட்டும் அதே ஆற்றலுடன், தமிழ்நாடு இதை ஆந்திரத்திடமும், தேவைப்பட்டால் ஒன்றிய அரசிடமும் முறையாக எடுத்துச் செல்ல வேண்டும். பழவேற்காடு உள்ளிட்ட மாநிலங்களுக்கு இடையிலான மீன்பிடிப் பகுதிகளுக்கு, இரு மாநிலங்களும் நடைமுறைப்படுத்தும் எழுத்துபூர்வ ஏற்பாடு தேவை; படகுகளைப் பிடித்து வைத்திருப்பவர்களிடம் மீனவர்கள் தனியாகப் பேரம் பேசும் நிலை இருக்கக் கூடாது.

ஒரே கொள்கை

இரு போராட்டங்களும் ஒரே கொள்கைக்குத் திரும்புகின்றன: கடலை நம்பி வாழ்பவர்கள் குடிமக்கள்; மதிப்புமிக்க மணலின் குத்தகைதாரர்கள் அல்ல. மாற்றத்தை உறுதியளித்து ஆட்சிக்கு வந்த அரசுக்கு, இதைப் புரிந்துகொண்டிருப்பதைக் காட்ட ஒரு தொடக்க வாய்ப்பு கிடைத்துள்ளது.