கௌரவ ஊதியம் ஊதியம் அல்ல: ஆஷா பணியாளர்களுக்குக் குடியரசு சம்பளச் சீட்டு கடன்பட்டிருக்கிறது

கௌரவ ஊதியம் என்பது, செலுத்தப்படாத பில்லுக்கான கண்ணியமான சொல். இந்த வாரம் கர்நாடகாவில் ஆஷா பணியாளர்கள் தொகையை வெளிப்படையாகச் சொன்னார்கள்: மாதம் ரூ.15,000. கார்வார், சிவமோகா, ஹாசனில் அவர்கள் போராடினர். முதல் கோரிக்கையின் கதையைச் சொல்லும் இரண்டாவது கோரிக்கையையும் அவர்கள் எடுத்துச் சென்றனர். சொந்த தொலைபேசிகளில், சமஸ்தா செயலியில் சுகாதாரத் தரவைப் பதிவு செய்ய வேண்டும் என அரசு விரும்புகிறது. அந்தப் பயன்பாட்டுக்காக வழங்கிய மாதம் ரூ.280 வாடகையையும் நிறுத்திவிட்டது. வேறு வார்த்தைகளில் சொன்னால், அலுவலகமும், கருவியும், தரவு இணைப்பும் பணியாளருடையது. அரசிடம் இருப்பது அறிவுறுத்தல் மட்டுமே.

பராமரிப்புப் பணி இப்படித்தான் மலிவாக வைக்கப்படுகிறது. ஆஷா பணியாளர் தன்னார்வலர் என்றும், செயற்பாட்டாளர் என்றும், இணைப்பு என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். நடைமுறையில் அவர் என்னவோ, ஒரு கிராமம் முதலில் பார்க்கும் சுகாதாரப் பணியாளர் என்பதைத் தவிர எல்லாமாகவும் அழைக்கப்படுகிறார். கர்ப்பிணித் தாயைக் கண்காணிப்பவர், தடுப்பூசியைக் குடும்பத்துக்கு நினைவூட்டுபவர், எடை கூடாத குழந்தையைக் கவனிப்பவர், வெயிலிலும் மழையிலும் அதே தெருக்களில் நடப்பவர் அவர்தான். அமைப்புக்குப் பதிவு தேவைப்படும்போது அவரது தொலைபேசியை நாடுகிறது. அவர் ஊதியம் கேட்கும்போது மென்மையான சொல்லை நாடுகிறது.

எந்தப் பொதுக் கோரிக்கைக்கும் பெரியார் வைத்த சோதனை சுயமரியாதை. ஊதியம் தர்மம் அல்ல, அமைச்சர் தரும் பரிசும் அல்ல. நன்றி சொல்வதற்கும் அங்கீகரிப்பதற்கும் உள்ள வித்தியாசம் அது. நலத்திட்டம் கடைசி மனிதரைக் கண்ணியத்துடன் சென்றடைய வேண்டும் என்ற அரசியலை அண்ணாவும் கலைஞரும் கட்டினர். அந்தக் கண்ணியம் பயனாளியின் வீட்டு வாசலில் நின்று, பணியாளரிடம் மறைந்துவிட முடியாது. பொதுக்கூட்டங்களில் பெண்களைப் பாராட்டிவிட்டு, கௌரவ ஊதியம் தரும் சுகாதார அமைப்பு இரண்டு கணக்குகளை வைத்திருக்கிறது: ஒன்று பேச்சுக்கு, ஒன்று சம்பளத்துக்கு.

தொலைபேசி, பழைய முறையைப் புதிய வடிவில் காட்டுகிறது. டிஜிட்டல் ஆளுகை விளக்கக் காட்சியில் சுத்தமாக ஒலிக்கிறது: ஒரு செயலி, நேரடித் தரவு, ஒவ்வொரு கிராமமும் ஒரு டாஷ்போர்டில். தரையில், டிஜிட்டல் மயமாக்கலுக்கு ஒரு உடல் உண்டு. சொந்தத் தொலைபேசியைத் தானே ரீசார்ஜ் செய்து, குழந்தைகளும் பயன்படுத்தும் கருவியில் நோயாளியின் விவரங்களைக் காத்து, அபாயத்தைக் கடமையாக ஏற்கச் சொல்லப்படும் ஒரு பெண் அவள். அரசுக்குத் தரவு வேண்டும் என்றால், கருவி, இணைப்பு, பயிற்சி, ஊதியம் ஆகியவற்றை அரசே வழங்க வேண்டும். அதற்குக் குறைவானது எதுவும், புதுமை வேடமிட்ட சுரண்டல்தான்.

ரூ.15,000, பணிச்சுமை, விடுப்பு, காப்பீடு, ஓய்வூதியம் பற்றிய எல்லாக் கேள்விகளையும் தீர்த்துவிடாது. ஆனால் தொடங்கச் சரியான இடம் அது. ஏனெனில் அது பணியாளரைச் சரியாகப் பெயரிடுகிறது. பணியாளராக ஊதியம் தாருங்கள், பணியாளராகக் கருவி தாருங்கள், பின் பதிவைக் கேளுங்கள். பெண்களின் பராமரிப்பில் ஓடும் குடியரசு, அவர்களுக்கு நன்றியை விட அதிகம் கடன்பட்டிருக்கிறது. அது அவர்களுக்குச் சம்பளச் சீட்டு கடன்பட்டிருக்கிறது.