நீக்கப்படும் ஒவ்வொரு வாக்கும் திருடப்படும் ஒவ்வொரு குரலும்: தேர்தல் ஆணையம் பதில் சொல்ல வேண்டும், கேள்வியைக் கைது செய்யக் கூடாது

செவ்வாய்க்கிழமையின் ஒரு புகைப்படம் அன்றைய செய்திக் குறிப்புகளை எல்லாம் தாண்டி நிலைக்கும்: எதிர்க்கட்சித் தலைவர் கையில் மூவர்ணக் கொடியுடன் காவல் தடுப்பை ஏறுகிறார்; இந்தியத் தேர்தல் ஆணைய அலுவலகத்திலிருந்து 100 மீட்டர் தொலைவில்; உள்ளே ஆகாஷ்வாணி பவனில் கைது செய்யப்பட்ட நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மரத்தடியில் அமர்ந்திருக்கிறார்கள், ஏனெனில் ஒரு மனுவைச் சமர்ப்பிக்க கடைசித் தொலைவு நடக்க அரசு அவர்களை அனுமதிக்கவில்லை. எதிர்க்கட்சிக் குற்றச்சாட்டுகளை நிராகரிக்க அரசுகளுக்கு உரிமை உண்டு. ஆனால் ஜனநாயகம் என்று தன்னை அழைத்துக் கொள்ளும் குடியரசில், குற்றச்சாட்டையே வழங்க முடியாததாக மாற்ற அவற்றுக்கு உரிமை இல்லை. ஒரு ஆவணத்தைக் கையளிக்க முயன்றதற்காக 260 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் தலைவர்களும் கைது செய்யப்பட்டனர். ஆவணமே ஆபத்தாக இருந்தது. தடுப்புகளுக்குப் பின்னால் உள்ள நிறுவனத்தின் நம்பிக்கையைப் பற்றி இது எல்லாவற்றையும் சொல்கிறது. அடிப்படைச் சச்சரவு தொழில்நுட்பமானது அல்ல. நீக்கப்பட்ட பெயர் என்றால் என்ன என்பதைப் புரிந்து கொள்ளும் வரை படிவ எண்களும் திருத்த நடைமுறைகளும் எழுத்தர் விவகாரங்களாகத் தோன்றும்: வாக்குப்பதிவு நாளில் வரிசையில் நிற்கும் குடிமகன், நிர்வாக ரீதியாகத் தான் இல்லை என்பதைக் கண்டறிகிறான். சிறுபான்மையினர், தலித்துகள் மற்றும் ஏழைகள் மீதே நீக்கங்கள் கடுமையாக விழுவதாக எதிர்க்கட்சிகள் குற்றஞ்சாட்டுகின்றன; நடைமுறை பின்பற்றப்பட்டதாக அதிகாரிகள் பதிலளிக்கின்றனர். இரண்டும் முழுமையாகச் சரியாக இருக்க முடியாது; அறிய ஒரே வழி ஆய்வு மட்டுமே. திராவிட இயக்கம், கடைசிக் குடிமகனின் வாக்கு முதல் குடிமகனின் வாக்குக்கு இணையான எடை கொண்டது என்ற வலியுறுத்தலின் மீது கட்டமைக்கப்பட்டது. பட்டியலை அமைதியாகச் சுருக்கும் திருத்தம், தேர்தலை முறைகேடு செய்ய வாக்குச்சாவடிக் கைப்பற்றல் தேவையில்லை. ஞானேஷ் குமார் இருந்தாலும் போனாலும் ஆளுமைகள் விஷயம் அல்ல; இந்தியாவின் தேர்தல் நடுவர் ஆதாரத்திற்குப் பதில் சொல்கிறாரா அல்லது படை பலத்திற்கா என்பதே கேள்வி. செவ்வாய்க்கிழமை அதற்கான பதில் தவறாக வழங்கப்பட்டது.