வாக்குறுதி 150, பதிவு பத்து: பெயர்ப் பட்டியலில்தான் அரசு தணிக்கை செய்யப்படுகிறது

ஒரு அரசின் தத்துவம் அதன் திட்டப் பெயர்களில் அல்ல, அதன் கணக்கில் வெளிப்படுகிறது. வெற்றி 150, 150 நாட்கள் ஊரக வேலை என வாக்குறுதி அளித்தது. 91 நாட்கள் கடந்த நிலையில் தமிழ்நாட்டுத் தொழிலாளியிடம் இருப்பது பத்து நாட்கள்.

மூன்று மாதங்களில் பத்து நாட்கள். பெயர்ப் பட்டியல் திறந்தால் மாதத்திற்கு ஒரு முறை வேலை. ஐம்பது பேரை எடுத்த பணித்தளம் இப்போது இருபது பேரை எடுக்கிறது. மூன்று, நான்கு வாரங்கள் தாமதமாக வரும் ஊதியம்; வேலைக்கும் ஊதியத்திற்கும் இடையிலான ஒரு வார இடைவெளி சாப்பாட்டிற்கும் கடனுக்கும் இடையிலான வித்தியாசமாக இருக்கும் கிராமங்களில். மதுரை வாடிப்பட்டி ஒன்றியத்தில், ஒரு கட்சி போராட்டம் அறிவித்த பிறகுதான் வேலை உருவானது; வேலைவாய்ப்பு என்பது மதிக்கப்பட வேண்டிய உத்தரவாதம் அல்ல, பேச்சுவார்த்தையில் பெற வேண்டிய சலுகை என்பது போல.

இது நிர்வாகக் குறிப்பு அல்ல. ஊரக வேலை உத்தரவாதம் ஒரு எளிய தார்மீகக் கருத்திலிருந்து பிறந்தது. அது சட்டமாகும் முன்பே திராவிட மரபு அதைப் புரிந்து கொண்டது: மரியாதையுடன் கூடிய வேலை ஏழைகளின் உரிமை, அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் வழங்கும் தயவு அல்ல. சார்ந்திருத்தல் முடிவடையும் இடத்தில் சுயமரியாதை தொடங்குகிறது எனப் பெரியார் கற்பித்தார். வரிசையில் கடைசியில் நிற்பவருக்காகவே அரசு இருக்கிறது என்ற கருத்தின் மீது அண்ணா அரசியலைக் கட்டினார். கலைஞர் அந்தக் கருத்தைத் திட்டங்களாக மாற்றினார். ஆட்சியில் அவர்களுக்குக் குறைகள் இருந்தாலும், அவர்கள் வைத்த அளவுகோல் இதுவே: நல வாக்குறுதி என்பது ஒரு கடன்.

TVK அரசு வெற்றியின் சொல்லகத்தில் பேசுகிறது. ஆனால் பெயர் மாற்றப்பட்ட உத்தரவாதம் வழங்கப்பட்ட உத்தரவாதம் ஆகாது. 150 என வாக்குறுதி அளித்து பத்தை நிர்வகிப்பது தொடக்கக் குழப்பம் அல்ல; தொடக்க விழாவே கொள்கையாக இருந்தது என்பதன் ஒப்புதல் அது. நிதியாண்டு இறுதிக்குள் சராசரியாக 50 நாட்கள் என அதிகாரிகள் இப்போது நம்பிக்கை தெரிவித்து, அதை முன்னேற்றம் என அறிவிக்கிறார்கள். பின்வாங்கலுக்கும் புதிய முத்திரை குத்தப்பட்டுள்ளது.

சொல்லுக்கும் செயலுக்கும் இடையிலான இந்த இடைவெளியின் விலையை யார் தருகிறார்கள் எனப் பாருங்கள். தலைமைச் செயலகம் அல்ல, ஆலோசகர்கள் அல்ல, விளம்பரப் பலகைகள் அல்ல. தனக்கு உத்தரவாதம் அளிக்கப்பட்ட வேலைக்காக நான்கு வாரங்கள் காத்திருக்கும் பெருத்தூர் மீனாதான் அதைத் தருகிறார். ஏற்கனவே சம்பாதித்த ஊதியத்திற்காக நான்கு வாரங்கள் காத்திருக்கும் அபிராமபுரம் தொழிலாளர்கள்தான் அதைத் தருகிறார்கள். இத்தகைய கிராமங்களில் ஒரு அரசின் நம்பகத்தன்மை எதிர்க்கட்சி உரைகளால் சேதமடைவதில்லை. நாட்காட்டியால் சேதமடைகிறது.

அதே தத்துவம், கடுமையான வடிவில், இந்த வாரம் இந்தியா முழுவதும் தெரிகிறது. கழிவுநீர், சாக்கடை மற்றும் மூடிய இடங்களில் இந்த ஆண்டு 125 இறப்புகளை ஒரு உரிமை அமைப்பு கணக்கிட்டுள்ளது; அங்கு அவர்களை அனுப்புவதைச் சட்டம் தடை செய்து பதின்மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் நச்சுக் காற்றுக்குள் தொழிலாளர்கள் இறக்கி விடப்படுகிறார்கள். வெவ்வேறு மாநிலங்கள், வெவ்வேறு கட்சிகள், ஒரே முறை: சுத்தம் செய்பவர்கள், தோண்டுபவர்கள், சுமப்பவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்டு, ஆபத்து வழங்கப்படுகிறது. உத்தரவாதம் காகிதத்தில் அவர்களை ஏமாற்றுகிறது; பின் நிலத்தடியிலும் ஏமாற்றுகிறது.

தமிழ்நாட்டுத் தொழிலாளர்கள் இந்த அரசிடம் தாராள மனப்பான்மை கேட்கவில்லை. தனது சொந்த வாக்குறுதிகளைப் படிக்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும் என்றே கேட்கிறார்கள். அவர்கள் கேட்ட எண் நூற்று ஐம்பது. அவர்களிடம் இருக்கும் எண் பத்து. அந்த எண்கள் சந்திக்கும் வரை, ஒவ்வொரு புதிய திட்டப் பெயரும் ஒரு அரசுக்கும் அதன் சொல்லுக்கும் இடையிலான தூரத்தையே அளக்கும்.